Autokarma

17 Jan

Oh nee, er brandt een lampje. In mijn auto. Mijn olielampje? Moet ik NU stoppen? Net nu ik van de andere kant van het land onderweg ben om mijn kinderen op te halen? Maar dat kan niet. Ik heb hier geen tijd voor. En ik heb ook geen tijd voor de ANWB. Of wacht, nee. Dit is niet mijn olielampje. Dit is het motor-management lampje. Joepie. De vorige keer had ik deze auto een week en kostte me dat 240 euro. Lambda-sonde kapot. Ofzo.

motor

Iets meer dan een halfjaar geleden moest het ding gekeurd worden. Ik had hem pas een jaar, hoeveel kon er aan de hand zijn? 1400 euro. 1400 euro was er aan de hand, vóórdat mijn auto gekeurd kon worden. Eén dag voordat we op vakantie gingen naar Duitsland. Met mijn auto, want daar past iedereen tenminste in. Handig joh, zo’n Opel Zafira.

Mijn eerste auto was een witte Volkswagen Polo. Een familie-erfstuk haast, want hij was nog van mijn opa geweest. Ik deelde hem eerst met mijn broer, later reed ik hem zelf. De kleine witte stationcar was ouder dan ik, maar hij deed het. En er zat een radio in! Op een mooie dag reed ik hem de Kwik-fit binnen voor de keuring en…hij kwam er nooit meer uit. De heren automonteurs hadden geconstateerd dat mijn autootje een gevaarlijk elektrisch geladen stuk bliksem was en kortsluiting gemaakt. Niet zo’n goede reclame voor de Kwikfit ook. Gelukkig kregen we voor 100 euro tegoedbonnen.

Mijn tweede auto was ook een Polo, een rode dit keer. Hij overleed aan een oliefontein, midden op de rondweg. Ik kon hem er zelf vanaf duwen ook. Na rijp beraad werd besloten dat een kennis de mogelijkheden had om hem te reanimeren. De honderden euro’s die dit zou kosten was nog altijd minder dan een nieuwe auto. Totdat er bij de eerstvolgende keuring zo ongeveer alles kapot aan was wat er kapot kon gaan. En dan nog meer. Hij is door een dealer van onze parkeerplaats getakeld, voor 200 euro. Nadat ik een boete à 130 euro had gekregen wegens te laat keuren. Goodbye, polo…

Mijn derde auto was eveneens een familiestuk, een Polo wederom, maar dan paars. Een enkele keuring heeft hij nog wel doorstaan, totdat hij voor de deur afsloeg. En niet meer startte. Helemaal niet meer.

Ik hoor je denken, misschien moet je gewoon geen Polo meer rijden Suus. En inderdaad, mijn bejaarde groene Toyota Starletje deed het heel aardig. Overgekocht van een studente die een jaar naar het buitenland ging, voor 600 zelfgepinde eurootjes. Van stuurbekrachtiging had ie nog nooit gehoord, maar ik wist het ding in de kleinste gaatjes te proppen. Dat was mijn bakkie! Tot de zaterdagmiddag dat ik over een provinciale weg reed in de buurt van Amstelveen. Er was daar echt niets te zien of te doen, he-le-maal niks. Gras. En links één verdwaald huis. Ik dacht nog, wat een rare plek voor een huis. Ik zag dat de auto voor mij remde, dus ik liet mijn gas los en keek nog eens om me heen. Toen ik terugkeek bleek de auto niet geremd te hebben, maar gewoon stil te staan. Midden op de provinciale weg. Waar niks te zien of te doen was. Geen zijstraat, geen afslag, geen McDonalds of zelfs maar een koe. Maar deze meneer vond dat het uitgelezen moment om zijn auto midden op de weg te parkeren. En ik trapje mijn rem vol in, om seconden lang op de klap te wachten. Kon ik rechts uitwijken? Sloot en paal. Nope. Kon ik links uitwijken? Tegenliggers, nehh. En op dat moment raakte ik mijn voorligger. Mijn groene vriend was total loss. Na wat noodzakelijk uitdeukwerk reed ik direct weer 1,5 uur naar huis en kon ik hem gedag zeggen. Dag, bakkie…

De enige andere auto die het een tijdje heeft gehouden onder mijn invloed was de antieke Volkswagen Passat, overgenomen van een vriendin van mijn moeder. Onder het dashboardkastje zat een prentje van Maria met het kindje Jezus geplakt, en een gedichtje waaruit haar bescherming over deze auto en inzittenden bleek. Ik heb het nooit durven weghalen en uiteindelijk is de Passat eervol met pensioen gegaan.

Na de dreun met de Starlet was zij daar dan…mijn enorme, zwaarlijvige, donkerblauwe Opel Zafira. Het enige wat ik ermee kan is achteruit inparkeren, omdat de achterkant plat is en ik dan tenminste kan zien hoe ver ik kan gaan. Aan fileparkeren dénk ik niet eens. Maar eerlijk is eerlijk, verder is het een heerlijke auto. Alles en iedereen past erin en hij beschikt over elektrische ramen, stuurbekrachtiging en airconditioning. Een luxe die mij nooit eerder ten deel is gevallen! Zoals gezegd was na een week de lambda-sonde kapot. Je weet wel, dat ding van 240 euro. Na een jaar kostte het me 1400 euro om mijn curvy vriendin te laten keuren. Dan heb ik het nog niet over die keer dat het parkeren in België me een band kostte (nog bedankt hè, putje-met-scherp-uitsteeksel) of over die keer dat ik wederom stilstond op de rondweg, dit keer met een platte band. For no reason at all. Ik deed niks. Ik zweer het! Dat grapje mondde uit in vier nieuwe banden. Het moment dat ik in een bocht met slecht zicht in Zeeland van te dichtbij kennis mocht maken met de zijspiegel van een zwarte Citroën bus (ach gossie, een net nieuwe operational lease met all risk verzekering) was ook een hoogtepunt. Een ontmoeting die mij eveneens mijn zijspiegel kostte terwijl ik net een uur op vakantie was. Ik merk hierbij graag op dat je niet mag rijden zonder zijspiegel en er dus gesleept moest worden. Wat een genot.

En toen ging er dus een lampje aan. Het motor-management lampje. Terwijl ik mijn kinderen op moest halen. En als je niet snel genoeg naar de garage gaat, gaat ie op de noodstand rijden; maximaal 40 km/u met maar één doel; bij de garage komen. Bij voorkeur de dealer natuurlijk, zodat je drie keer zoveel betaalt wegens gratis koffie in de blinkende showroom. Maar, aangezien Opel naar de andere kant van de stad is verhuisd besloot ik een paar ‘normale’ garages te bellen. Niet te bereiken, opgenomen door “Sjon”, of pas om 9.00 open en je raadt het al, een uur later reed ik de Kwik Fit binnen.

Ik vertelde de automonteur over mijn slechte auto-karma. Serieus. Zet mij erin, en het ding gaat kapot. Als ik niet rijd lijkt mijn invloed de auto niet te schaden, maar als je mij erin laat rijden is de ellende niet te overzien. En de kosten nauwelijks. Geen grapje, zoals je inmiddels weet. Maar dit keer had ik geluk, het waren alleen maar de bougies. Opgelucht rekende ik af en de automonteur lachte naar zijn collega.

“Daar zal je een relatie mee hebben…”

carkarma

 

Advertenties

Een Dunne Dag

10 Jan

Vandaag heb ik een Dunne Dag. En dat is een dingetje, sinds ik 30 kilo afviel. Maar daarvoor was het eigenlijk ook al een dingetje. Zeg maar ding. In ieder geval, zo’n dag dat ik denk yés ik voel me slank en strak en plat en slank en fijn en cellulite-vrij en mooi en slank en ik spring als een hinde uit mijn bed.

Nouja, bijna dan. Als avondmens blijft die wekker een oneindige doorn in het oog. Ik snap gewoon niet hoe mensen in godsnaam zo’n keiharde pieper kunnen gebruiken als wekker. Alsof er iemand out of the blue snoeihard “OPSTAANHETISTIJDOMOPTESTAANGOEDEMORREGEEENNNNNN!!!!” in je oor roept. Hóe. Dan?! My God, dan sta je toch al op met de adrenaline op standje 10, je haar in windkracht 7 en je hart op niveau marathon?! Het enige wat zo mogelijk nog erger is, is zo iemand die als een blije eikel meteen de gordijnen open rukt en het raam maximaal open zet. Voor de ‘frisse lucht’. No. Ik wens met de zachte hand wakker gemompeld te worden door het meest lieflijke deuntje waar mijn iPhone over beschikt, op de zachtste stand. Of mijn kleuter die moet poepen.

In ieder geval, vandaag heb ik een Dunne Dag en dat moet gevierd worden! Als ontbijt maak ik vandaag lekker een eitje. Ja, één eitje en niet meer. Want eiwitten vullen goed en zo’n ei is toch al gauw 60 calorieën. Tussendoor neem ik denk ik een mandarijntje en bij de lunch een lekkere salade. Vanmiddag wat nootjes en vanavond laat ik de aardappelen weg voor mezelf. Dan heb ik morgen weer zo’n Dunne Dag. En dat vind ik fijn.

Nadat ik de kinderen heb verzorgd en aangekleed, melk gemaakt, boterhammen gesmeerd, tassen heb ingepakt, gymspullen bij elkaar heb gezocht en mezelf heb verzorgd en aangekleed bedenk ik me met mijn mascara in mijn hand wat ik zal gaan eten. Lekker, een boterham met kaas en banaan! Don’t judge, het is echt lekker. Maar wacht. Ik heb een Dunne Dag. En het is 08.05u. Tijd om het traject ‘naar school gaan’ te starten. Schoenen, jassen, ritsen, dassen. Plassen.

Onderweg naar mijn werk tref ik, terwijl ik op zoek ben naar mijn cd, een half opgegeten zak Haribo aan. Je weet wel, met dropveters en maantjes. Lékker! En voordat ik het weet zit er een snoepsmurf in mijn mond. Om 8.45u. Ach, ik neem er twee om de ergste honger te stillen en ga straks gewoon verder met mijn Dunne Dag.

Bij mijn werk aangekomen gooi ik het lege zakje buiten in een vuilnisbak. Eerst maar eens een kop koffie. Als om 11.00 mijn maag begint te knorren realiseer ik me dat ik mijn Gezonde Lunch ben vergeten en ik dus naar de supermarkt zal moeten. In plaats van mijn zelfgemaakte salade koop ik een kant- en klare tonijnsalade. Ik ga natuurlijk niet dubbel kopen wat thuis nog in de koelkast staat. Voor vanmiddag een zakje studentenhaver. Dat is namelijk goed voor je hersenen. Ja echt! Vol goede vetten enzo. Oh en kijk, raw cocoa-coconut balls. Chocola, maar dan helemaal in de stijl van mijn Dunne Dag. Wat een geluk! Even proeven, misschien zijn ze wel heel vies. Zoals wel vaker met die zogenaamd ‘smaakvolle’ diary-gluten-wheat-salt-sugar-alles-vrije geitenkeutels. Maar nee, deze zijn echt lekker. Ik neem er nog eentje, het is tenslotte súpergezond dus dan kan dat. Ach weet je, ik eet de laatste ook op. Doe ik dat gewoon als tussendoortje. Wat zit er eigenlijk wèl in? WHUT?! 465 Kilocalorieën? Had ik net zo goed een zak chips leeg kunnen eten.

Tijdens de lunch kijk ik vol belangstelling en jaloezie naar de wederom met zorg samengestelde heerlijke lunch van mijn superslanke collega’s. De één brengt een scala aan ingrediënten mee in super georganiseerde bakjes waarmee ze Serieuze Salades maakt. Dat ze tegen de tijd dat de rest inmiddels als aan de karnemelk zit nog steeds aan het snijden is, deert haar niet. En terecht. Ik ben al een tijdje bezig de zwarte olijven uit mijn salade te schieten. Mijn andere collega eet haar liefde-en-passie brood, met liefde besmeerd met pesto, met passie belegd met een plakje geitenkaas en gegarneerd met enkele takjes rucola. Die had ze nog over van gisteren. Ik spuit mijn zakje saus over mijn salade, terwijl nummer drie haar avocado vakkundig in keurige plakjes snijdt en op haar donkere brood legt. En ik eet mijn kant- en klaar salade. Maar hé, het is tenminste salade. En ik heb een Dunne Dag, dus ik kan wel wat hebben dacht ik zo.

Onderweg naar huis bedenk ik me dat ik niks meer heb gegeten. Wat goed van mij! Dan ga ik eens lekker wat studentenhaver nemen, want anders heb ik straks honger en ga ik eten tijdens het koken. En dat is zonde van mijn Dunne Dag. En dan voel ik de bodem van mijn zakje. Hè, nou al op? Achja, geeft niks. Ik had tenslotte niets tussendoor gehad.

Nadat ik de kinderen heb opgehaald en heb gekookt, zitten de stukjes noot nog tussen mijn kiezen. Maar, als moeder moet je toch het goede voorbeeld geven aan je kinderen, en dus eet ik mee met de stamppot. Wat is rookworst toch lekker hè? Ik neem nog een stukje. Na het eten even rustig aan hoor, gelukkig had ik geen pasta gepland op mijn Dunne Dag, dus het zakt zo wel. Dan neem ik straks als de kids in bed liggen nog een kopje groene thee, en dan kan ik met een lekker gevoel naar bed.

Oh kijk! Er ligt nog brie in de koelkast.

bagels

#Dankbaar.

5 Jan

Mag ik iets vragen? Aan al die mensen die tegenwoordig de hele tijd zo #dankbaar zijn dus. Wíe of wat bedank je nou eigenlijk? Ik bedoel, als tante Celia een bos bloemen brengt (of een stoofpot, afhankelijk van jouw tante Celia) is dat hartstikke lief enzo, maar om nou helemaal #dankbaar te gaan zijn is misschien een tikkie over de top?

Tim Douwsma is #dankbaar dat hij 100 keer Grease de musical heeft gedaan, lees ik. Ene Monique is #dankbaar voor haar vijfde kind (even tussendoor. Serieus? Vijf?!) en #Jaco is dankbaar voor…geen idee want het is in het Fries. Arie Boomsma is #dankbaar hij getrouwd is en een kind gaat krijgen en Anthony (ook al Fries, is dat een dingetje vandaag, nu iedereen binnen zit vanwege de ijzel?) is #dankbaar voor zijn vriendin.

Maar. Echt nérgens wordt nou duidelijk wie of wat al die mensen dan #dankbaar zijn. Als dankbaarheid geen adres heeft, wat is dan het nut van #dankbaar zijn? Is dankbaarheid niet iets wat je zou moeten delen? Wat je iemand geeft? Kan iemand dit uitleggen?

Ik ben namelijk absoluut niet #dankbaar als mijn kleuter me om 4.36 uit bed roept omdat ze moet poepen, en ik geniet totaal niet als ik met twee kinderen en een gigantische boodschappenkar naar de andere kant van de AH XL moet omdat ik dat ene verrekte zakje sla ben vergeten. Ook was ik niet #dankbaar voor het Noro-virus (hoewel…scheelde wel 2,5 kilo). Verder ben ik ook absoluut niet #dankbaar als ik na de feestdagen diezelfde 2,5 kilo zwaarder ben en zéker niet als het sneeuwt, zeikt en vriest op de dag dat mijn auto naar de garage moet voor reparatie nr 253.

Maar nee, de huidige vorm van instagram-dankbaarheid moet geloof ik dieper gaan. Een betekenis hebben. Zoals Monique, die #dankbaar is voor haar vijfde kind. Maar aan wie is die dankbaarheid gericht? Ik weet niet of die van Monique op een mooie dag met een strikje om hun bolletje, zindelijk en wel worden bezorgd, maar ik heb mijn kinderen gewenst, gedragen en eruit geperst, met míjn bloed zweet en tranen. Ik heb ze gevoed met mijn voeding en getroost met mijn armen. Ik kus bulten en blauwe plekken met míjn mond.

Sommige mensen zijn ook #dankbaar voor hun succes. Maar, hebben die mensen daar niet zelf heel hard voor gewerkt? Voor alles wat ik heb bereikt of verworven heb ik gestudeerd, geleerd, ben ik gevallen en opgestaan, heb ik gewerkt, gevochten, gebloed en gehuild. Ik ben #dankbaar voor de harde lessen die me hebben gemaakt tot waar ik nu sta. Maar dat is een wrange dankbaarheid. En die bedoelen ze geloof ik niet. Moet ik dan #dankbaar zijn voor mijn stamppot die straks op tafel staat? Die ik eerst zelf heb gekookt en daarvoor heb betaald van het geld wat ik verdien, op het fornuis wat ik heb gekocht, in het huis waar ik voor betaal?

thankfulmyass

Begrijp me goed, ik bedoel het niet cynisch. Hartstikke mooi dat al die mensen hun positiviteit en geluk willen delen met hun vrienden en de wereld. Maar is dat dan ook niet wat het is? Hoezo #dankbaar, voor iets waar je zelf voor hebt gewerkt of zelfs geleden? Liefdesverdriet hebt gekend voordat je de man van je leven hebt ontmoet? En mijn god wat doet dát zeer, wie is daar nou dankbaar voor?

Keiharde, oersterke en nooit aflatende toewijding is wat je dromen, wensen en hoop waarmaakt. Weten al die dankbare mensen zelf eigenlijk wel wat ze er precies mee bedoelen? Wat nou, #dankbaar?!

Nee. #Thanks, but…#nothanks.

Keiharde #liefde zal je bedoelen. Tss.

 

Open je ogen

18 Jul

Daar sta ik dan. Met mijn voeten middenin de nieuwe start die ik ga maken. Aan het maken ben. Ik kijk haar aan, observerend. Weifelend, misschien. Ze kijkt op dezelfde manier terug. Wenkbrauwen licht gefronst, ogen onderzoekend. Mijn blik wat onzeker, de hare ook. Met een rechte rug, maar het vertrouwen is nog broos. Alles is nieuw, alles is nog zo vers. Ineens lijken we weer op elkaar, zij en ik. En toch zijn we alweer bijna twee jaar verder, mijn spiegelbeeld en ik.

Gek genoeg vervult de felle zon me ineens met weemoed, in plaats van de euforie die je zou verwachten. Ineens mis ik alles wat ik achterlaat, nog voordat ik echt weg ben. Ik mis de deken van zorgen, want ergens was die ook veilig, beschermend, vertrouwd. Raar hoe je iets wat zo op je schouders gedrukt heeft, toch nog graag even bij je houdt. Bijna alsof ik opnieuw moet leren lopen na een gebroken been. Weer leer lachen na een gebroken kaak en weer leer liefhebben met een gebroken hart.

 

Maar ik ben ook trots. Ik ben er, bijna. Ik sta weer op mijn benen, ik lach weer, met mijn mond en zelfs met mijn hart. Nog niet vrij of onbevangen, maar het is er! Tien maanden geleden eindigde ik een blog met een simpele spreuk. Toen hoopvol, meer als een wens dan een zekerheid. Nu hoef ik alleen nog maar de drempel over van mijn nieuwe huis, de drempel naar de toekomst.

Ik ben nog steeds 30. En aan het einde van dit jaar wordt mijn wens echt waar.

thebest

Herrie Christmas en een Messy New Year

26 Dec

En de Pfaffs kunnen er nog wat van leren. Je woont met je twee kinderen bij je ouders. Iets waar elke volwassene van droomt, natuurlijk. Maarja, het is nou eenmaal de erfenis van de rommel die zelfs een perfect verlopende scheiding met zich mee brengt. En op zich, het ruimt ook wel lekker op hoor, zo zonder verdere financiële verplichtingen. Toch handig, aangezien ik straks in mijn nieuwe huis toch ook wel gordijnen op wil hangen in plaats van kranten. Maar daar gaan we het niet over hebben.

Ik dwaal af. Momenteel is mijn broer ook in huis, hij is vanuit zijn werk en woonplaats in New York min of meer verplicht in Nederland, tussen Toronto, Londen en Amsterdam door. Waarom hij dan naar New York is gestuurd is me verder een raadsel…maar ook daar gaan we het niet over hebben. Mijn zusje woont met haar vriend praktisch om de hoek en aangezien hier een aanzienlijke hoeveelheid chocolade, kerststol, croissants en liquor 43 in huis is, kunnen zij onmogelijk wegblijven. Zelfs als ze het gewild hadden. Als laatste is er mijn wat demente oma, die ons al dagenlang een gelukkig nieuwjaar wenst en die mijn kat, die tijdelijk bij haar logeert, hondenbrokjes geeft. Ook al is er een familiezak kattenbrokjes die een godsvermogen kost, aangezien mijn andere kat letterlijk dood neerviel, daags nadat ik het lef had eens wat goedkoper voer te kopen.

Dit kerstverhaal begint op dinsdagnacht om 03.30, als kleuterzoon uit het niets begint te schreeuwen. Oorpijn. Op woensdag bleef hij echter koortsvrij, dus met goede hoop gingen wij de feestelijke kerstavond in. Nouja… wij feestelijk, hij in pyjama. Dit bleek echter ijdele hoop, toen hij in de kerstnacht, ditmaal om 02.00, opnieuw begon te gillen; oorpijn aan beide oren, ditmaal afgeroomd met koorts. Hoera. Eerste kerstdag begon dus met een kind met bijna 40 graden koorts en een slaaptekort waarvan je vanzelf mooie (kerst)verhalen gaat hallucineren. En het kerstontbijt. Wat smakelijk en feestelijk verliep, eenieder zich nog niet bewust van alle andere ‘feestelijkheden’ later op de dag.

De aftrap vond plaats toen ik na de (niet bestaande, want nog vol van het ontbijt) lunch toch besloot de spoedpost te bellen over mijn zieke kind. Ik moest even langskomen en over 20 minuten kon ik me, compleet met kerstoutfit en hoge hakken, melden in het ziekenhuis. De ‘verpleegkundig specialist’ stelde een dubbele externe gehoorgang ontsteking vast (wat een 11 op de schaal van auw schijnt te zijn…) en schreef oordruppels voor. Blij dat ik mijn kleuter geen antibiotica door de strot hoefde te duwen, gingen we de druppels ophalen. Dat wil zeggen, als ze verkrijgbaar waren geweest. En dus kregen we iets anders. Thuisgekomen vertelde ik hem dat hij alleen maar druppeltjes hoefde, en dat zou gelukkig absoluut geen pijn doen. Braaf ging hij liggen, ik begin te druppelen, en mijn kind begint te krijsen. Die druppels brandden als de hel in zijn ontstoken oren.

En dus verzoek ik de assistente van de spoedpost niet zo vriendelijk en ook nog dringend iets anders te verzinnen. Wat we, na een telefonische second opinion van ditmaal een echte arts (no offence verder…oh wacht. Toch wel.), ook krijgen in de vorm van twee flessen antibiotica. En daarmee lijkt de crisis relatief snel te bezweren.

Weer thuisgekomen na ziekenhuis nummer twee lijkt alles gereed voor een gezellig kerstdiner, als peuterdochter enthousiast naar me toe rent: “Mama, ‘Pitamone’ -mijn zusje- heeft een kampvuurtje gemaakt! In de bijkeuken!”. Gezien haar overtuiging trekken we de deur (waar zojuist mijn oma nog door naar binnen kwam) toch maar open, en treffen daar een gasbarbeque die vol in de fik staat. Na de schokkende constatering wordt het gas snel dichtgedraaid en heeft mijn dochter met haar kinderlijke vrolijkheid huis en haard gered.

Na deze hinderlaag kunnen we dan toch aan tafel voor het kerstdiner. Mijn zieke kind ligt lekker met een dekentje en filmpjes op de bank en wij genieten van de kookkunsten van mijn talentvolle zusje. Totdat mijn oma, die naast mij zit, een beetje vreemd begint te gorgelen. En nogmaals, en nogmaals. Of het goed gaat? Nee, het gaat niet goed. Ze ziet er ook niet uit alsof het goed gaat, terwijl ze ‘nee’-schuddend vreemd uit haar ogen kijkt. Mijn moeder springt overeind, en slaat haar tussen de schouders. Wat niet helpt. Ik besluit dat mijn peuterdochter, die vrolijk zit te eten, dit beter niet kan zien en ga met haar bij mijn kleuterzoon op de bank zitten, terwijl mijn vader een emmer grijpt en mijn moeder de Heimlich-greep toepast, om te voorkomen dat eerste Kerstdag de sterfdag van haar moeder wordt. Toch handig, die kinder-EHBO cursus.

En het helpt. De boze biefstuk vliegt zowaar in de emmer, en op wonderlijke wijze eet mijn oma gewoon weer verder. Nadat mijn moeder haar eten zo klein heeft gesneden dat de gemiddelde dreumes het ook kan verwerken. Dit soort grapjes moet je geen twee keer maken.

Nog nooit was de vraag of iedereen de kerstdagen weer heeft overleefd, zo terecht. Alhoewel het nog wat te vroeg is om te juichen, daar mijn moeder maar servies en andere zaken laat vallen of vliegen met een tempo waarop we straks van wegwerpbordjes eten. Om nog maar te zwijgen van de koffie tegen de muur, nadat haar XL-mok ongevraagd uit de Nespresso-automaat sprong. En het is bovendien tweede Kerstdag, dus vraag het morgen gerust nog eens.

Gelukkig maakte het toetje alles goed.

PAVLOVA

Herrie Christmas jongens, ik kijk uit naar een Messy New Year!

Roll the dice

17 Sep

“Ik weet het niet meer…”. Met één zin liet ik mijn kaartenhuis instorten. Ik was het meisje dat alles goed deed. Na het VWO -doorlopen met twee vingers in mijn neus, zoals mijn moeder altijd zegt- naar de universiteit -doorlopen met één vinger in mijn neus, schandalig, maar waar-, getrouwd met mijn jeugdliefde -kwam ik tegen in mijn eerste jaar-, een vaste baan, twee prachtige kinderen gekregen en natuurlijk een koophuis. Met een kat.

Nou, daar stond ik dan. Ik was gevallen maar ook weer opgestaan, met mijn handpalmen nog geschaafd. Ik herinner me de eerste week dat ik alleen was nog goed. Sterk was ik. Klaar om de uitdaging aan te gaan. Ik kon dit. Helemaal zelf. Ik doe het zelf. Zonder zijwieltjes.

Nou blijkt het leven, net als ik, nogal een alles of niet type. Beetje zwart-wit ook. Wil je opnieuw beginnen? Prima schat. Maar dan doen we het ook goed. En dus verlies ik mijn baan aan de transitie jeugdzorg. Soms dwingen zulke gebeurtenissen je om keuzes te maken waarvan je dacht dat je het niet kon. En een daarvan had ik al gemaakt -scheiden stond niet echt op m’n bucket list…- dus dit kan er ook nog wel bij.

Ik woon -met de kinderen-  bij mijn ouders, en dat is helemaal niet erg. Zijn we daar niet allemaal begonnen? Ik begin gewoon weer opnieuw, from scratch. Niet alleen heb ik afscheid genomen van mijn man, ik neem ook afscheid van mijn huis en mijn baan. Ik heb afscheid genomen van wie ik was. Als tiener had ik een droom die altijd bij me is gebleven: “als ik 30 jaar ben, ben ik wie ik wil zijn”.

In november word ik 30. Alles wat ik over heb, is wie ik ben.

En mijn droom komt uit.

thebest

Family Affairs

14 Aug

 En dan ineens voel je het verschil tussen familie en andere mensen. Hoewel je ze misschien niet beter kent, blijkt de band van het bloed uniek. Alsof je vezels het herkennen, zelfs als je het niet ziet.

Al eens eerder heb ik verteld, schrijversgenen zijn in mijn familie dubbel vertegenwoordigd. Dit geldt overigens ook voor sprekers. Misschien is het onze onuitputtelijke behoefte om te vertellen, die zich meestal toont als een donderende waterval van futiliteiten in het dagelijks leven, zeker bij onze vrouwelijke varianten. Tel daarbij op de aanleg om al deze verhalen deels in ons hoofd te beleven, en je treft niet zelden een verhaal wat al een tijdje op gang bleek wanneer het werd uitgesproken, ofwel een waterval die de grond niet raakt; vermoedelijk omdat er weer nieuwe futili-feiten aan de oppervlakte bleken te drijven. Het drijft mijn toegewijde luisteraars (ook wel; vrienden) geregeld tot wanhoop, gezien mijn neiging om ogenschijnlijk plots een oneliner uit te spreken die zou moeten leiden tot een inhoudelijke reactie, maar waarbij de toedracht voor de luisteraar in kwestie volkomen onduidelijk is. Alsof je het antwoord moet geven op de som die je niet kunt zien! Of een film moet bespreken waarvan je de titel niet weet, laat staan de betreffende acteurs. En dan hebben we het nog niet eens over het script.

 Ik heb een oom die een fantastisch spreker is. Die eigenlijk een oom van mijn moeder is. Hij maakt een toespraak op een uitvaart tot een levensfilm, waarbij gelachen en gehuild mag worden. Die geruststelt maar ook verbindt. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe hij, als bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand, ongetwijfeld onvergetelijk bijdraagt aan de mooiste dag van een jong of ouder paar. En hij schrijft (www.roelofs.eu). Natuurlijk schrijft hij .

Net zoals mijn andere oom. Die eigenlijk een neef van mijn moeder is. Hij schrijft kinderboeken. En ook nog normale boeken geloof ik. En ook in zijn geval stroomt de creativiteit door zijn werk in het dagelijks leven. Dat hij vorige week mijn blog trof en besloot erover te schrijven op zijn eigen blog (www.dossiermoddergat.nl), herinnert mij aan de familieband, die weer eens te meer zichtbaar bleek. En het voelt als een bevestiging, een schouderklop van mijn bloed. Hij schreef treffend, dat wij zo ongeveer de kleinste familie van Nederland zijn. Grappig, want dat zeg ik ook altijd. Terwijl mijn familie niet eens per sé de zijne is.

En ik heb nog een echte oom. Die ook mijn achternaam draagt, en die onzichtbaar aanwezig is. Ik heb hem nog nooit mogen ontmoeten, maar de familieband is onmiskenbaar aanwezig. Hij schrijft. Hij dicht. Als ik zijn naam ergens tref, is het alsof mijn DNA een stootje krijgt. Dit hoort bij jou, dit is onderdeel van jou. En ik schrijf.

 

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..