Archief | april, 2016

Dan doe je al gek genoeg.

30 Apr

Nog even over eten. Ik praat namelijk vrij veel over eten. Ik denk ook eigenlijk de hele dag aan eten. Ik kan ook soort van de hele dag eten. Vraag maar aan mijn vriend, ik eet meer dan hij. En hij is bijna 2 meter lang. Als ik eerlijk ben, tel ik vaak de uren tot ik weer kan eten. Wat eigenlijk niet echt handig is.

Op gewicht blijven is namelijk een gevecht. En iedereen die zegt van niet, liegt. De strijd blijven voeren, dat kost me geen enkele moeite. Maar een strijd is het. Irritant genoeg zijn het ook nooit de appels die me aankijken vanaf de fruitschaal. Daarom mogen de appels ook op tafel en de borrelnootjes niet. Uit het oog uit het hart. Soort van. Het is in ieder geval al een stuk makkelijker als je de monsters gewoon niet in de kast legt maar lekker bij hun matties in de Jumbo laat liggen. Gezellig. Vooral de borrelnootjes. En dan één specifieke smaak. De tijger- giraffe-, shanghai- en weetikwatvoor- nootjes kunnen me gestolen worden, van maar één borrelnootje gaat mijn bloed stromen: cocktailnoten van AH eigen merk. Al sinds mijn oma op zaterdagavond voor ons een ‘bordje’ maakte.

Hoe dan ook. Op de een of andere manier lukt het me, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, om min of meer op gewicht te blijven. Ik zeg min of meer, want een vrouw schommelt van nature al met gemak een kg of twee op en neer. Zojuist vroeg iemand me hoe ik dat dan doe? Met veel sporten zeker? Ik kreeg nog net geen lachstuip. Sporten? Wánneer? Terwijl ik alleen zorg voor twee kinderen, of tijdens mijn bijna fulltime baan? Of misschien terwijl ik de oneindige stroom (af)was doe? Nee hoor, stofzuigen zal moeten tellen als work-out. Dat, en mijn hartslag als ik denk aan alle ballen die ik omhoog moet zien te houden. De stress alleen al, als ik denk aan wat het kóst om gezond te eten? Om nog maar te zwijgen over het eindeloze snijden van tomaatjes, gerookte kip en komkommertjes. En dan nog wat. De eeuwige avocado-race. Serieus, van nature elke dag wakker worden om klokslag 6.21u is makkelijker dan een avocado op het juiste moment zien te slachten.

avocado

Maar. Wat is mijn ‘geheim’ dan wel? Ik ben bang dat het begint met de angst. De angst om weer zo te worden als ik was. 101 kg en doodongelukkig. Nooit. Meer. Maar nooit meer aankomen is ook niet reëel. Dus dat is dan stap twee denk ik. Als ik er zo over nadenk. Ik zie het als een gegeven: je gaat weer aankomen. So what? Die twee kilo, ten opzichte van de bijna 32 die ik verloor? Tss. Ik schrijf dit trouwens terwijl ik de borrelnoten in kwestie eet. En straks gooi ik de andere helft van de zak weg. Yep. Daar hebben we het later over. Het is onmenselijk om van jezelf te verwachten dat je nooit meer aankomt. Zeker als je, zoals ik, zo ongeveer de uitvinder van emotie-eten bent. De ‘admi’ op kantoor kan me uittekenen met mijn hand in hun snoeppot. Ik zet ze namelijk niet zelf op mijn bureau. Iets met katten en spek…

Dus. Als weer aankomen een gegeven is, hoe blijf je dan op gewicht? Aaaannndd…there comes number three. Jeetje, ik voel me net een zelfhulpboek. Kijk mij lekker gaan met mijn genummerde tips. Tsjonge. In ieder geval, hoewel ik haar het liefst negeer, onderhoud ik een knipperlichtrelatie met mijn weegschaal. Soms moet ik me een week voorbereiden op de lelijke waarheid, maar dan ben ik er ook klaar voor.Kom maar met die cijfers. Heel schijnheilig weeg ik me soms pas na een week streng zijn, zodat de waarheid minder hard is. Al is de harde waarheid in mijn ogen beter, want ik heb het nodig om de kracht op te brengen om in te grijpen en ik ben gelukkiger onder die 75 kg grens. Ja, inderdaad. Ik vertel gewoon mijn gewicht. Want ik geef geen reet meer om wat iemand denkt van dat cijfer. Ik hecht waarde aan hoe mijn lievelingsspijkerbroek over mijn billen denkt. En pas als ik ruzie met háár heb, ga ik naar level twee. De weegschaal *insert horror geluid*.

Om maar in de zelfhulp-sferen te blijven (serieus dit is me een partij inzichtgevend voor mezelf! Goh…) Kom ik dan aan bij trucje 4. Ik probeer te balanceren. Niet te verwarren met ‘balansdagen’. Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar ‘balansdagen’ bieden mij een garantie op vreetbuien en dus op twéé slechte dagen, in plaats van die ene dag die ik probeer te compenseren. Ik ga niet spastisch lopen doen over een stuk taart op een verjaardag en de chips op tafel. Mens, pak dat lekker en zeur niet over dat ‘veeeel te grote stuk hoor!’ Daar wordt echt niemand gelukkig van. The audience included want iedereen weet dat het onzin is. Tenzij je gewoon niet van taart houdt. Die mensen schijnen te bestaan. Nee, de dag na je eigen verjaardag is echt een veel grotere killer. Want daar liggen ze dan hè. Al. Die. Halflege. Open. Zakken. In de kast. Die ‘op’ moeten. Ik zal je wat vertellen. Dat moeten ze niet; ze moeten weg. Al die krakende chips, knapperige koekjes en zacht-zoete snoepjes; they gotta go. Alles om mezelf te beschermen tegen de noodzaak van de weegschaal. Lang verhaal kort: ga weg met je balansdag! Geniet lekker van dat feestje, van de chips én taart én alcohol én frikandel na het stappen. En morgen doe je gewoon normaal, want dan … .. .. … ……. Juist. En die taart verdwijnt dan echt wel weer.

Want (“nummerrrrrrr viiijjjfffff!!”): geniet nou toch gewoon van die taart. Snoer dat schuldgevoel de mond want jij hebt je plan klaar. Ja, als je ooit écht zwaar bent geweest zul je moeten nadenken over eten. Altijd. Maar maak het jezelf alsjeblieft niet zo moeilijk. Stop met jezelf veroordelen, ik kan het echt niet vaak genoeg zeggen. Ik ben écht de enige die mezelf veroordeelt om die taart, maar ik doe het lekker niet. Want morgen besteed ik wat extra aandacht aan mijn voeding en dan is er helemaal niks aan het handje. En om het mezelf makkelijker te maken, gooi ik die halflege zakken dus gewoon weg. En nee, dat vind ik geen verspilling. Want ik heb zorgeloos genoten van wat erin zat. Maar genoeg is genoeg. En zo glijden we, als spotify die standaard naar precies het verkeerde nummer shuffelt, naar de zesde truc. Die ik dus kennelijk heb. Leer jezelf kennen. Leer je lichaam kennen. Voel wanneer je nog geniet, en wanneer je eet om het eten. En stop als dat het geval is, ook als er nog 10 chipjes in de zak zitten. Mijn vader kan er niet over uit dat ik gewoon tíen chipjes in de zak laat zitten. Of 1 koekje in het pak. Drie borrelnootjes in het schaaltje en 2 snoepjes in de zak. Of allemaal tegelijk. Allemaal tegelijk in de prullenbak dus. Daaaag, verleidingen!

Ik heb geleerd waar mijn ‘trigger’ zit, en misschien is dat wel het allerbelangrijkst. Ik heb ontdekt wat ik nodig heb om niet uit de bocht te vliegen. En zo houd ik de boel recht (hahaha…mja.). Ik móet koolhydraten eten. Ik móet brood, fruit, pindakaas en pasta eten. Oh ja, ik heul met de vijand. Doe ik dat niet, dan krijg ik onbeheersbare vreetbuien. Maar dan echt.

Samengevat heb ik grofweg twee opties; veel eten (en daarbij doe ik écht niet aan dieetporties. Honger is honger) en niet snoepen. Of, mijn persoonlijke favoriet; met mate eten én gewoon wat lekkers bij de koffie. Geen strijd. En zo houd ik de strijd vol.

 

 

 

Advertenties
Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..