Curvy is het nieuwe…

19 Feb

…tja.

Drie jaar geleden woog ik 101 kg. En kort daarvoor 107, in de tussentijd baarde ik een kind. En nee, het waren geen zwangerschapskilo’s. De meeste mensen trokken die conclusie en ik liet ze, gemakshalve, in de waan. Er was niemand anders verantwoordelijk voor die kilo’s behalve ik. En zeker niet mijn baby. Ik, samen met chips, ijs, kroketten, Mac Donalds, toastjes met brie, eten uit knorr- en honigpakjes, friet, familiebakken haribo, ontelbare boterhammen met kipfilet, kaas en borden macaroni, hutspot en rookworst. Ja, ik kon er dus wel iets aan doen.

Een van de dingen die mij nog het meeste bijstaan uit mijn dikke periode (wat nou ‘curvy’? Gewoon te dik. Sorry mensen, zo was het nou eenmaal. It’s the ugly truth.) was het verdriet dat kleding heette. Het lukte mij gewoon niet meer om er mooi uit te zien, om me mooi te voelen. Want mooie kleding in maat 46+ is net zo duur, zo niet duurder, dan mooie kleding in maat 36. Behalve dan dat daar veel meer van is. Na flink slikken ging ik naar binnen bij een grote maten zaak. Want er is één ding erger dan je dik en lelijk voelen, en dat is  je nóg dikker en lelijker voelen door het dragen van slecht passende kleding. En nu zul je ’t krijgen hè. Daar paste ik de broeken nog steeds niet. Mijn bouw (smallere taille, volle heupen en stevige bovenbenen) kwam niet overeen met de voltallige reguliere collecties in welke winkel dan ook, maar óók niet met de gemiddelde snit van de grote-maten-broek: Smalle benen en een volle buik. Het enige positieve aan die winkel was, dat ik de kleinste maat had, die eigenlijk nog te groot was. Het ongelooflijke was gebeurd; ik viel tussen wal en schip. De kleding in de reguliere winkels paste me niet, en die in de grote maten winkels óók niet. Heb ik weer.

Kort daarna ging ik afvallen. En hoewel ik 25 kg beoogde kwijt te raken, werden dat er bijna 32. Aan het einde woog ik 69 kg. Een gewicht wat ik nooit heb gewild, want; één dikke dag en je zit meteen in een groter tiental. Niet blij. Maar: ik zag er prachtig uit. Met kleren aan, dan. Slank.  De naakte vrouw die ik voor de spiegel aantrof als ik ging douchen, was mij alleen volkomen vreemd. Dat lichaam waar ik zo hard voor gewerkt had, deed mij niets. Ik kon én wilde er niet aan wennen. En ik ontdekte dat mijn ‘curves‘ een onderdeel waren van mijn identiteit. Een worsteling die twee jaar geduurd heeft, waarin ik van het lichaam dat ik ‘zou moeten hebben’, groeide naar het lichaam waar ík me gelukkig bij voel. Letterlijk.  Ik ben er eerlijk over, de zin in lekker eten verdwijnt nooit helemaal. En de mensen die zeggen van wel…liegen. Min of meer expres kwam ik weer 6 kg aan. Modellen als Elly Mayday en Ashley Graham staan me nog elke dag bij. Want hoewel ik me hier goed bij voel, voel ik nog altijd de druk om ‘dun’ te zijn. Ben ik nog altijd jaloers op mijn collega die echt al-les aan kan (zo. irritant.) en neem ik me minimaal 1x per maand voor om alleen nog maar water te drinken. Ik zoek nog steeds naar de perfecte Suus, de Suus waar ik me gelukkig bij voel. Terwijl Suus in realiteit al bijna 3 jaar hetzelfde gewicht heeft. Wat nou, zoeken?!

noangel

Kortgeleden rende ik in volle stress de C&A binnen, de enige kledingwinkel die op loopafstand van mijn werk is. Ik had namelijk een belangrijk gesprek en was mijn jasje vergeten, dus ik had twee opties; uit nood dan maar een zwart vestje kopen (een nieuw jasje vond ik toch een tikje enthousiaste uitgave…), of een heel nieuw jurkje wat geen vestje of jasje nodig had. Ik trof een mooi exemplaar en nam hem mee naar de paskamer, in maat M en L. En daar aangekomen bekroop mij een maar al te bekend gevoel. De M zat me te strak, veel te strak vond ik. Dus trok ik de L aan. En die viel prachtig om mijn heupen. Ik liep de winkel in en vroeg de verkoopster om een smal riempje, zodat ik het te ruime stuk rondom mijn taille kon verhullen. Ze kwam terug met een riempje wat 15cm te lang was (de kleinste die ze had) en keek hoe ik het voor een grote spiegel paste. Ze zag me kijken, draaien, links, rechts. En toen kwam het: “Deze jurk is je van boven veel te groot”, wijzend op de losse stof rondom mijn schouders…Ik zucht en laat mijn armen vallen. The story of my life. “Je hebt wel een mooi zandloperfiguur!” Mja. Heel mooi. Bedankt. Maar. Het is RETE ONHANDIG. The struggle is real! Ook 25 kg lichter valt er niet aan te ontsnappen. Dat wil zeggen, zolang je Beyoncé niet bent. En ik ben verre van Beyoncé. Dus rekende ik een zwart vestje af. In maat M. Het gesprek ging prima, overigens. 

Dat weekend keek mijn vriend toe hoe ik de laatste frietjes van zijn bord pikte. Mijn neiging me te verontschuldigen verbloemde ik met mijn favoriete opmerking. “Ik ben nou eenmaal een ronde vrouw. Die eet”. Hij keek me licht spottend aan en zei “toevallig houd ik van mijn ronde vrouw…maar dat mag ik zeker niet zeggen?”.

Jawel hoor schat, dat mag jij gerust zeggen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..

%d bloggers liken dit: