Archief | februari, 2016

Curvy is het nieuwe…

19 Feb

…tja.

Drie jaar geleden woog ik 101 kg. En kort daarvoor 107, in de tussentijd baarde ik een kind. En nee, het waren geen zwangerschapskilo’s. De meeste mensen trokken die conclusie en ik liet ze, gemakshalve, in de waan. Er was niemand anders verantwoordelijk voor die kilo’s behalve ik. En zeker niet mijn baby. Ik, samen met chips, ijs, kroketten, Mac Donalds, toastjes met brie, eten uit knorr- en honigpakjes, friet, familiebakken haribo, ontelbare boterhammen met kipfilet, kaas en borden macaroni, hutspot en rookworst. Ja, ik kon er dus wel iets aan doen.

Een van de dingen die mij nog het meeste bijstaan uit mijn dikke periode (wat nou ‘curvy’? Gewoon te dik. Sorry mensen, zo was het nou eenmaal. It’s the ugly truth.) was het verdriet dat kleding heette. Het lukte mij gewoon niet meer om er mooi uit te zien, om me mooi te voelen. Want mooie kleding in maat 46+ is net zo duur, zo niet duurder, dan mooie kleding in maat 36. Behalve dan dat daar veel meer van is. Na flink slikken ging ik naar binnen bij een grote maten zaak. Want er is één ding erger dan je dik en lelijk voelen, en dat is  je nóg dikker en lelijker voelen door het dragen van slecht passende kleding. En nu zul je ’t krijgen hè. Daar paste ik de broeken nog steeds niet. Mijn bouw (smallere taille, volle heupen en stevige bovenbenen) kwam niet overeen met de voltallige reguliere collecties in welke winkel dan ook, maar óók niet met de gemiddelde snit van de grote-maten-broek: Smalle benen en een volle buik. Het enige positieve aan die winkel was, dat ik de kleinste maat had, die eigenlijk nog te groot was. Het ongelooflijke was gebeurd; ik viel tussen wal en schip. De kleding in de reguliere winkels paste me niet, en die in de grote maten winkels óók niet. Heb ik weer.

Kort daarna ging ik afvallen. En hoewel ik 25 kg beoogde kwijt te raken, werden dat er bijna 32. Aan het einde woog ik 69 kg. Een gewicht wat ik nooit heb gewild, want; één dikke dag en je zit meteen in een groter tiental. Niet blij. Maar: ik zag er prachtig uit. Met kleren aan, dan. Slank.  De naakte vrouw die ik voor de spiegel aantrof als ik ging douchen, was mij alleen volkomen vreemd. Dat lichaam waar ik zo hard voor gewerkt had, deed mij niets. Ik kon én wilde er niet aan wennen. En ik ontdekte dat mijn ‘curves‘ een onderdeel waren van mijn identiteit. Een worsteling die twee jaar geduurd heeft, waarin ik van het lichaam dat ik ‘zou moeten hebben’, groeide naar het lichaam waar ík me gelukkig bij voel. Letterlijk.  Ik ben er eerlijk over, de zin in lekker eten verdwijnt nooit helemaal. En de mensen die zeggen van wel…liegen. Min of meer expres kwam ik weer 6 kg aan. Modellen als Elly Mayday en Ashley Graham staan me nog elke dag bij. Want hoewel ik me hier goed bij voel, voel ik nog altijd de druk om ‘dun’ te zijn. Ben ik nog altijd jaloers op mijn collega die echt al-les aan kan (zo. irritant.) en neem ik me minimaal 1x per maand voor om alleen nog maar water te drinken. Ik zoek nog steeds naar de perfecte Suus, de Suus waar ik me gelukkig bij voel. Terwijl Suus in realiteit al bijna 3 jaar hetzelfde gewicht heeft. Wat nou, zoeken?!

noangel

Kortgeleden rende ik in volle stress de C&A binnen, de enige kledingwinkel die op loopafstand van mijn werk is. Ik had namelijk een belangrijk gesprek en was mijn jasje vergeten, dus ik had twee opties; uit nood dan maar een zwart vestje kopen (een nieuw jasje vond ik toch een tikje enthousiaste uitgave…), of een heel nieuw jurkje wat geen vestje of jasje nodig had. Ik trof een mooi exemplaar en nam hem mee naar de paskamer, in maat M en L. En daar aangekomen bekroop mij een maar al te bekend gevoel. De M zat me te strak, veel te strak vond ik. Dus trok ik de L aan. En die viel prachtig om mijn heupen. Ik liep de winkel in en vroeg de verkoopster om een smal riempje, zodat ik het te ruime stuk rondom mijn taille kon verhullen. Ze kwam terug met een riempje wat 15cm te lang was (de kleinste die ze had) en keek hoe ik het voor een grote spiegel paste. Ze zag me kijken, draaien, links, rechts. En toen kwam het: “Deze jurk is je van boven veel te groot”, wijzend op de losse stof rondom mijn schouders…Ik zucht en laat mijn armen vallen. The story of my life. “Je hebt wel een mooi zandloperfiguur!” Mja. Heel mooi. Bedankt. Maar. Het is RETE ONHANDIG. The struggle is real! Ook 25 kg lichter valt er niet aan te ontsnappen. Dat wil zeggen, zolang je Beyoncé niet bent. En ik ben verre van Beyoncé. Dus rekende ik een zwart vestje af. In maat M. Het gesprek ging prima, overigens. 

Dat weekend keek mijn vriend toe hoe ik de laatste frietjes van zijn bord pikte. Mijn neiging me te verontschuldigen verbloemde ik met mijn favoriete opmerking. “Ik ben nou eenmaal een ronde vrouw. Die eet”. Hij keek me licht spottend aan en zei “toevallig houd ik van mijn ronde vrouw…maar dat mag ik zeker niet zeggen?”.

Jawel hoor schat, dat mag jij gerust zeggen.

 

Advertenties

Roze muisjes zijn lekkerder.

16 Feb

Echt waar. Laatst sprak ik mijn vriendin Mini toen ik op bezoek was om haar tweede superbaby te bewonderen. We aten muisjes. Iets waar ik eigenlijk nooit mee gestopt ben sinds de geboorte van mijn kinderen. Waarom zou je je beperken tot die enkele malen in je leven dat je muisjes mag eten? In ieder geval, Mini deelt mijn passie voor muisjes en stelde dat roze muisjes lekkerder zijn dan blauwe. En hoewel haar wederhelft haar niet geloofde, doorstond zij de blinde test met verve.

  
Behalve roze muisjes, was bij mijn ouders thuis het water uit de badkamer lekkerder dan uit de keuken. Het was zoeter ofzo, voor zover water ergens naar smaakt. Ik liep er probleemloos de trap een keer extra voor op. En af. En ik maak het zelfs nog bonter; ik vind warm water lekkerder dan koud. Behalve als het 35 graden is. Dan niet. 

Ik heb zeker 10 mokken in mijn kast. Maar toch drinkt mijn Starbucks mok lekkerder. Zelfs lekkerder dan mijn Blond- mok, die echt heel lekker drinkt. Want mijn Starbucks mok is op de eerste plaats nog nét iets groter. En platter, waardoor er én meer in kan én hij onder het Senseo apparaat past. Ook is de wand (ofzo?) net iets dunner, waardoor hij toch nét iets lekkerder drinkt. 

Eigenlijk geldt voor alles dat het een het ander niet is. Ook al is het hetzelfde. De ene H&M is zéker de andere niet en ik loop er graag een stukje voor om. Het ene paar hakken is absoluut niet te vergelijken met het andere. Ik zit altijd rechts op de bank. Kennelijk kijkt het net iets lekkerder tv met mijn hoofd naar rechts gedraaid. Ook als ik onderhand kramp krijg in mijn rechterbil. Het ongemak weegt niet op tegen het comfort van rechtskijkend bankzitten. 

Bovendien slaap ik links in bed. En als ik onverhoopt rechts moet liggen ben ik ook echt helemaal verstoord. Doe geen oog dicht, kan geen goede slaaphouding vinden en voel me gewoon out of place. Alsof de interieurverzorgster je vaasjes op de vensterbank in de verkeerde volgorde en nét 1,5 cm verder naar achteren heeft gezet. It’s just wrong. En dus zet je direct alles weer terug. Helemaal autistisch-obsessive/compulsive verantwoord. Net zoals de plek van mijn lippenbalsem op mijn kastje. 

En de rommel die op tafel ligt. Ik weet er alles feilloos in te vinden, totdat ik het in een vlaag van verstandsverbijstering ‘op ga ruimen’. En als je dat eenmaal doet…totale anarchie. Al-les kwijt. Dus ja. Ik pleit voor zooi op tafel. Want die ene tekening van je zoon met de rode brandweerauto en het zwarte huis en dus níet het blauwe poppetje kun je je niet permitteren kwijt te zijn. En de koelkast hangt al vol. 

 Ik at vandaag beschuit met blauwe muisjes. Omdat het lekker is. En weet je wat? Roze muisjes zijn gewoon lekkerder. 

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..