Keukenprinses

24 Jan

Vanmiddag heb ik een volledig verantwoorde, deels biologische en linksgedraaide glutendiary– en sugar-vrije taart gemaakt. Of een cake. Of een koek. Het is onduidelijk. Oh. Hij is dus ook vegan. Goed van mij zeg.

Hoe graag ik ook sarcastisch doe over de health-hype die maar niet over gaat is er een ding aan de hand. Het helpt mijn darmen. Oh ja, ik zei darmen. Op internet, in mijn blog. Darmen. En die dingen scheppen er een sardonisch genoegen in om op ongewenste momenten (wat elk moment is) op gewelddadige wijze een interne groepsles bodycombat ten uitvoer te brengen. Mijn punt is duidelijk gok ik. En irritant genoeg helpt het om zo ongeveer alles weg te laten wat lekker is, en dat te vervangen door dingen die bijna lekker zijn. Zoals mijn raw cocoa-coconut-balls (met lichte kotssmaak in het bouquet). Is het lekker? Als je de volledige existence en überhaupt de geboorte van de man die Tony-caramel-en-zeezout-Chocolonely heet…bijna. Maar je leert het waarderen. Aangezien échte chocola (vol met suiker en melk, hmmm) geen optie is.

In ieder geval, die taart…koek, was goed gelukt. Met blauwe bessen en alles erop en eraan en hij is zelfs eetbaar, dus ik begon vol goede moed aan het avondeten.

En dat was het moment dat mijn innerlijke keukenprinses kennelijk hoognodig een dutje moest.

In eerste instantie ging het goed. Drie pannen op het vuur; een met rijst en twee verschillende sauzen. Maar. Nadat er een volle pan kokende kip-hawai saus van het fornuis donderde (die vervolgens zo lekker in de kier tussen het aanrecht en het fornuis droop), brak ik bijna mijn nek over een stuk wortel-groen dat kennelijk was achtergebleven na mijn strijd met een zak verse wortelen vanmiddag. Slippend, vloekend en tierend maaide ik met mijn armen door de lucht, me afvragend wat er in gódsnaam op de vloer lag, totdat ik kletterend op mijn prullenbak landde. Agressief kwakte ik het stuk groen erin. En terwijl ik mij weer omdraai richting fornuis, zie ik die godvergeten pan voor de tweede keer van het vuur kletteren. My god, ik kon die kip wel met hawai en al tegen de muur smijten! En me het liefst mokkend met een stuk full-fat full-sugar full-alles-brownie terugtrekken in mijn nest.

Uiteindelijk weet ik dan toch op wonderbaarlijke wijze het eten op tafel te krijgen en na een discussie over het eten van het hele gerecht in plaats van alleen de ananas schep ik zelf maar een vorkje op voor mijn kleuter, mét rijst, kip, groenten én saus. Ze kauwt er een tijdje op en zegt dan: “mama, jij maakt lekkere hapjes. Mag ik nog zo’n hapje?”

Ik zucht.” Tuurlijk schatje, fijn dat je het lekker vindt”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..

%d bloggers liken dit: