Autokarma

17 Jan

Oh nee, er brandt een lampje. In mijn auto. Mijn olielampje? Moet ik NU stoppen? Net nu ik van de andere kant van het land onderweg ben om mijn kinderen op te halen? Maar dat kan niet. Ik heb hier geen tijd voor. En ik heb ook geen tijd voor de ANWB. Of wacht, nee. Dit is niet mijn olielampje. Dit is het motor-management lampje. Joepie. De vorige keer had ik deze auto een week en kostte me dat 240 euro. Lambda-sonde kapot. Ofzo.

motor

Iets meer dan een halfjaar geleden moest het ding gekeurd worden. Ik had hem pas een jaar, hoeveel kon er aan de hand zijn? 1400 euro. 1400 euro was er aan de hand, vóórdat mijn auto gekeurd kon worden. Eén dag voordat we op vakantie gingen naar Duitsland. Met mijn auto, want daar past iedereen tenminste in. Handig joh, zo’n Opel Zafira.

Mijn eerste auto was een witte Volkswagen Polo. Een familie-erfstuk haast, want hij was nog van mijn opa geweest. Ik deelde hem eerst met mijn broer, later reed ik hem zelf. De kleine witte stationcar was ouder dan ik, maar hij deed het. En er zat een radio in! Op een mooie dag reed ik hem de Kwik-fit binnen voor de keuring en…hij kwam er nooit meer uit. De heren automonteurs hadden geconstateerd dat mijn autootje een gevaarlijk elektrisch geladen stuk bliksem was en kortsluiting gemaakt. Niet zo’n goede reclame voor de Kwikfit ook. Gelukkig kregen we voor 100 euro tegoedbonnen.

Mijn tweede auto was ook een Polo, een rode dit keer. Hij overleed aan een oliefontein, midden op de rondweg. Ik kon hem er zelf vanaf duwen ook. Na rijp beraad werd besloten dat een kennis de mogelijkheden had om hem te reanimeren. De honderden euro’s die dit zou kosten was nog altijd minder dan een nieuwe auto. Totdat er bij de eerstvolgende keuring zo ongeveer alles kapot aan was wat er kapot kon gaan. En dan nog meer. Hij is door een dealer van onze parkeerplaats getakeld, voor 200 euro. Nadat ik een boete à 130 euro had gekregen wegens te laat keuren. Goodbye, polo…

Mijn derde auto was eveneens een familiestuk, een Polo wederom, maar dan paars. Een enkele keuring heeft hij nog wel doorstaan, totdat hij voor de deur afsloeg. En niet meer startte. Helemaal niet meer.

Ik hoor je denken, misschien moet je gewoon geen Polo meer rijden Suus. En inderdaad, mijn bejaarde groene Toyota Starletje deed het heel aardig. Overgekocht van een studente die een jaar naar het buitenland ging, voor 600 zelfgepinde eurootjes. Van stuurbekrachtiging had ie nog nooit gehoord, maar ik wist het ding in de kleinste gaatjes te proppen. Dat was mijn bakkie! Tot de zaterdagmiddag dat ik over een provinciale weg reed in de buurt van Amstelveen. Er was daar echt niets te zien of te doen, he-le-maal niks. Gras. En links één verdwaald huis. Ik dacht nog, wat een rare plek voor een huis. Ik zag dat de auto voor mij remde, dus ik liet mijn gas los en keek nog eens om me heen. Toen ik terugkeek bleek de auto niet geremd te hebben, maar gewoon stil te staan. Midden op de provinciale weg. Waar niks te zien of te doen was. Geen zijstraat, geen afslag, geen McDonalds of zelfs maar een koe. Maar deze meneer vond dat het uitgelezen moment om zijn auto midden op de weg te parkeren. En ik trapje mijn rem vol in, om seconden lang op de klap te wachten. Kon ik rechts uitwijken? Sloot en paal. Nope. Kon ik links uitwijken? Tegenliggers, nehh. En op dat moment raakte ik mijn voorligger. Mijn groene vriend was total loss. Na wat noodzakelijk uitdeukwerk reed ik direct weer 1,5 uur naar huis en kon ik hem gedag zeggen. Dag, bakkie…

De enige andere auto die het een tijdje heeft gehouden onder mijn invloed was de antieke Volkswagen Passat, overgenomen van een vriendin van mijn moeder. Onder het dashboardkastje zat een prentje van Maria met het kindje Jezus geplakt, en een gedichtje waaruit haar bescherming over deze auto en inzittenden bleek. Ik heb het nooit durven weghalen en uiteindelijk is de Passat eervol met pensioen gegaan.

Na de dreun met de Starlet was zij daar dan…mijn enorme, zwaarlijvige, donkerblauwe Opel Zafira. Het enige wat ik ermee kan is achteruit inparkeren, omdat de achterkant plat is en ik dan tenminste kan zien hoe ver ik kan gaan. Aan fileparkeren dénk ik niet eens. Maar eerlijk is eerlijk, verder is het een heerlijke auto. Alles en iedereen past erin en hij beschikt over elektrische ramen, stuurbekrachtiging en airconditioning. Een luxe die mij nooit eerder ten deel is gevallen! Zoals gezegd was na een week de lambda-sonde kapot. Je weet wel, dat ding van 240 euro. Na een jaar kostte het me 1400 euro om mijn curvy vriendin te laten keuren. Dan heb ik het nog niet over die keer dat het parkeren in België me een band kostte (nog bedankt hè, putje-met-scherp-uitsteeksel) of over die keer dat ik wederom stilstond op de rondweg, dit keer met een platte band. For no reason at all. Ik deed niks. Ik zweer het! Dat grapje mondde uit in vier nieuwe banden. Het moment dat ik in een bocht met slecht zicht in Zeeland van te dichtbij kennis mocht maken met de zijspiegel van een zwarte Citroën bus (ach gossie, een net nieuwe operational lease met all risk verzekering) was ook een hoogtepunt. Een ontmoeting die mij eveneens mijn zijspiegel kostte terwijl ik net een uur op vakantie was. Ik merk hierbij graag op dat je niet mag rijden zonder zijspiegel en er dus gesleept moest worden. Wat een genot.

En toen ging er dus een lampje aan. Het motor-management lampje. Terwijl ik mijn kinderen op moest halen. En als je niet snel genoeg naar de garage gaat, gaat ie op de noodstand rijden; maximaal 40 km/u met maar één doel; bij de garage komen. Bij voorkeur de dealer natuurlijk, zodat je drie keer zoveel betaalt wegens gratis koffie in de blinkende showroom. Maar, aangezien Opel naar de andere kant van de stad is verhuisd besloot ik een paar ‘normale’ garages te bellen. Niet te bereiken, opgenomen door “Sjon”, of pas om 9.00 open en je raadt het al, een uur later reed ik de Kwik Fit binnen.

Ik vertelde de automonteur over mijn slechte auto-karma. Serieus. Zet mij erin, en het ding gaat kapot. Als ik niet rijd lijkt mijn invloed de auto niet te schaden, maar als je mij erin laat rijden is de ellende niet te overzien. En de kosten nauwelijks. Geen grapje, zoals je inmiddels weet. Maar dit keer had ik geluk, het waren alleen maar de bougies. Opgelucht rekende ik af en de automonteur lachte naar zijn collega.

“Daar zal je een relatie mee hebben…”

carkarma

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..

%d bloggers liken dit: