Archief | december, 2014

Herrie Christmas en een Messy New Year

26 Dec

En de Pfaffs kunnen er nog wat van leren. Je woont met je twee kinderen bij je ouders. Iets waar elke volwassene van droomt, natuurlijk. Maarja, het is nou eenmaal de erfenis van de rommel die zelfs een perfect verlopende scheiding met zich mee brengt. En op zich, het ruimt ook wel lekker op hoor, zo zonder verdere financiële verplichtingen. Toch handig, aangezien ik straks in mijn nieuwe huis toch ook wel gordijnen op wil hangen in plaats van kranten. Maar daar gaan we het niet over hebben.

Ik dwaal af. Momenteel is mijn broer ook in huis, hij is vanuit zijn werk en woonplaats in New York min of meer verplicht in Nederland, tussen Toronto, Londen en Amsterdam door. Waarom hij dan naar New York is gestuurd is me verder een raadsel…maar ook daar gaan we het niet over hebben. Mijn zusje woont met haar vriend praktisch om de hoek en aangezien hier een aanzienlijke hoeveelheid chocolade, kerststol, croissants en liquor 43 in huis is, kunnen zij onmogelijk wegblijven. Zelfs als ze het gewild hadden. Als laatste is er mijn wat demente oma, die ons al dagenlang een gelukkig nieuwjaar wenst en die mijn kat, die tijdelijk bij haar logeert, hondenbrokjes geeft. Ook al is er een familiezak kattenbrokjes die een godsvermogen kost, aangezien mijn andere kat letterlijk dood neerviel, daags nadat ik het lef had eens wat goedkoper voer te kopen.

Dit kerstverhaal begint op dinsdagnacht om 03.30, als kleuterzoon uit het niets begint te schreeuwen. Oorpijn. Op woensdag bleef hij echter koortsvrij, dus met goede hoop gingen wij de feestelijke kerstavond in. Nouja… wij feestelijk, hij in pyjama. Dit bleek echter ijdele hoop, toen hij in de kerstnacht, ditmaal om 02.00, opnieuw begon te gillen; oorpijn aan beide oren, ditmaal afgeroomd met koorts. Hoera. Eerste kerstdag begon dus met een kind met bijna 40 graden koorts en een slaaptekort waarvan je vanzelf mooie (kerst)verhalen gaat hallucineren. En het kerstontbijt. Wat smakelijk en feestelijk verliep, eenieder zich nog niet bewust van alle andere ‘feestelijkheden’ later op de dag.

De aftrap vond plaats toen ik na de (niet bestaande, want nog vol van het ontbijt) lunch toch besloot de spoedpost te bellen over mijn zieke kind. Ik moest even langskomen en over 20 minuten kon ik me, compleet met kerstoutfit en hoge hakken, melden in het ziekenhuis. De ‘verpleegkundig specialist’ stelde een dubbele externe gehoorgang ontsteking vast (wat een 11 op de schaal van auw schijnt te zijn…) en schreef oordruppels voor. Blij dat ik mijn kleuter geen antibiotica door de strot hoefde te duwen, gingen we de druppels ophalen. Dat wil zeggen, als ze verkrijgbaar waren geweest. En dus kregen we iets anders. Thuisgekomen vertelde ik hem dat hij alleen maar druppeltjes hoefde, en dat zou gelukkig absoluut geen pijn doen. Braaf ging hij liggen, ik begin te druppelen, en mijn kind begint te krijsen. Die druppels brandden als de hel in zijn ontstoken oren.

En dus verzoek ik de assistente van de spoedpost niet zo vriendelijk en ook nog dringend iets anders te verzinnen. Wat we, na een telefonische second opinion van ditmaal een echte arts (no offence verder…oh wacht. Toch wel.), ook krijgen in de vorm van twee flessen antibiotica. En daarmee lijkt de crisis relatief snel te bezweren.

Weer thuisgekomen na ziekenhuis nummer twee lijkt alles gereed voor een gezellig kerstdiner, als peuterdochter enthousiast naar me toe rent: “Mama, ‘Pitamone’ -mijn zusje- heeft een kampvuurtje gemaakt! In de bijkeuken!”. Gezien haar overtuiging trekken we de deur (waar zojuist mijn oma nog door naar binnen kwam) toch maar open, en treffen daar een gasbarbeque die vol in de fik staat. Na de schokkende constatering wordt het gas snel dichtgedraaid en heeft mijn dochter met haar kinderlijke vrolijkheid huis en haard gered.

Na deze hinderlaag kunnen we dan toch aan tafel voor het kerstdiner. Mijn zieke kind ligt lekker met een dekentje en filmpjes op de bank en wij genieten van de kookkunsten van mijn talentvolle zusje. Totdat mijn oma, die naast mij zit, een beetje vreemd begint te gorgelen. En nogmaals, en nogmaals. Of het goed gaat? Nee, het gaat niet goed. Ze ziet er ook niet uit alsof het goed gaat, terwijl ze ‘nee’-schuddend vreemd uit haar ogen kijkt. Mijn moeder springt overeind, en slaat haar tussen de schouders. Wat niet helpt. Ik besluit dat mijn peuterdochter, die vrolijk zit te eten, dit beter niet kan zien en ga met haar bij mijn kleuterzoon op de bank zitten, terwijl mijn vader een emmer grijpt en mijn moeder de Heimlich-greep toepast, om te voorkomen dat eerste Kerstdag de sterfdag van haar moeder wordt. Toch handig, die kinder-EHBO cursus.

En het helpt. De boze biefstuk vliegt zowaar in de emmer, en op wonderlijke wijze eet mijn oma gewoon weer verder. Nadat mijn moeder haar eten zo klein heeft gesneden dat de gemiddelde dreumes het ook kan verwerken. Dit soort grapjes moet je geen twee keer maken.

Nog nooit was de vraag of iedereen de kerstdagen weer heeft overleefd, zo terecht. Alhoewel het nog wat te vroeg is om te juichen, daar mijn moeder maar servies en andere zaken laat vallen of vliegen met een tempo waarop we straks van wegwerpbordjes eten. Om nog maar te zwijgen van de koffie tegen de muur, nadat haar XL-mok ongevraagd uit de Nespresso-automaat sprong. En het is bovendien tweede Kerstdag, dus vraag het morgen gerust nog eens.

Gelukkig maakte het toetje alles goed.

PAVLOVA

Herrie Christmas jongens, ik kijk uit naar een Messy New Year!

Advertenties
Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..