Archief | augustus, 2014

Family Affairs

14 Aug

 En dan ineens voel je het verschil tussen familie en andere mensen. Hoewel je ze misschien niet beter kent, blijkt de band van het bloed uniek. Alsof je vezels het herkennen, zelfs als je het niet ziet.

Al eens eerder heb ik verteld, schrijversgenen zijn in mijn familie dubbel vertegenwoordigd. Dit geldt overigens ook voor sprekers. Misschien is het onze onuitputtelijke behoefte om te vertellen, die zich meestal toont als een donderende waterval van futiliteiten in het dagelijks leven, zeker bij onze vrouwelijke varianten. Tel daarbij op de aanleg om al deze verhalen deels in ons hoofd te beleven, en je treft niet zelden een verhaal wat al een tijdje op gang bleek wanneer het werd uitgesproken, ofwel een waterval die de grond niet raakt; vermoedelijk omdat er weer nieuwe futili-feiten aan de oppervlakte bleken te drijven. Het drijft mijn toegewijde luisteraars (ook wel; vrienden) geregeld tot wanhoop, gezien mijn neiging om ogenschijnlijk plots een oneliner uit te spreken die zou moeten leiden tot een inhoudelijke reactie, maar waarbij de toedracht voor de luisteraar in kwestie volkomen onduidelijk is. Alsof je het antwoord moet geven op de som die je niet kunt zien! Of een film moet bespreken waarvan je de titel niet weet, laat staan de betreffende acteurs. En dan hebben we het nog niet eens over het script.

 Ik heb een oom die een fantastisch spreker is. Die eigenlijk een oom van mijn moeder is. Hij maakt een toespraak op een uitvaart tot een levensfilm, waarbij gelachen en gehuild mag worden. Die geruststelt maar ook verbindt. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe hij, als bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand, ongetwijfeld onvergetelijk bijdraagt aan de mooiste dag van een jong of ouder paar. En hij schrijft (www.roelofs.eu). Natuurlijk schrijft hij .

Net zoals mijn andere oom. Die eigenlijk een neef van mijn moeder is. Hij schrijft kinderboeken. En ook nog normale boeken geloof ik. En ook in zijn geval stroomt de creativiteit door zijn werk in het dagelijks leven. Dat hij vorige week mijn blog trof en besloot erover te schrijven op zijn eigen blog (www.dossiermoddergat.nl), herinnert mij aan de familieband, die weer eens te meer zichtbaar bleek. En het voelt als een bevestiging, een schouderklop van mijn bloed. Hij schreef treffend, dat wij zo ongeveer de kleinste familie van Nederland zijn. Grappig, want dat zeg ik ook altijd. Terwijl mijn familie niet eens per sé de zijne is.

En ik heb nog een echte oom. Die ook mijn achternaam draagt, en die onzichtbaar aanwezig is. Ik heb hem nog nooit mogen ontmoeten, maar de familieband is onmiskenbaar aanwezig. Hij schrijft. Hij dicht. Als ik zijn naam ergens tref, is het alsof mijn DNA een stootje krijgt. Dit hoort bij jou, dit is onderdeel van jou. En ik schrijf.

 

Advertenties

Veluweshow

1 Aug

Ehh..zoom. Veluwezoom. Ik was op vakantie. In de Veluwe. En we hebben Doesburg uitgeroepen tot kneuterigste stadje ever.

Ik heb vakantie! Maandagochtend mocht ik eerst nog even de sleutel gaan afleveren bij Kris. En op de een of andere manier vindt mijn navigatie altijd een andere route naar dat dorp. Elke keer weer stuurt ie me door (andere) vage straatjes, steegjes en half afgewerkte wegen waarbij ik me telkens opnieuw afvraag of dit überhaupt wel af is. En of mijn tikje zwaarlijvige auto (niet dat ze dik is hè, gewoon een stevig chassis) eigenlijk wel tussen die twee muurtjes gaat passen van het steegje waar de vriendelijke google-maps dame me doorheen praat…? De maat was vol toen de bevallige stem mij een driehoekig rondje wilde laten rijden om de boom op het kerkpleintje. Ik spotte de in mijn herinnering juiste afslag en snoerde de google-dame de mond.

Eenmaal weervonderweg was ik voorbereid op een omweg wegens A50-technische redenen. Waar ik iets minder op was voorbereid was dezelfde google-maps-dame die mij vrolijk aan afslag liet nemen, me onderaan een U-turn liet maken en daarna weer vrolijk dezelfde snelweg op stuurde. Om nog maar te zwijgen over het regenbuitje wat ik tegenkwam. Ik zette mijn ruitenwissers aan, een tandje omhoog. Nog een tandje omhoog, nog…hoezo gaan mijn ruitenwissers niet meer harder? Ik zie de weg niet! Correctie, ik zie niks. De waterval op mijn voorruit. En dus besloot ik gezellig met nog tien andere oranje knipperende medestanders gezellig even te lunchen op de vluchtstrook.

cappuccino

Uiteindelijk wist ik ons hotel te bereiken en, niet lang na mij, het regenbuitje ook. Terwijl Jen even ging relaxen op de hotelkamer, besloot ik met een boek in de lobby te gaan zitten, waar ik naar de regen keek. Met een kop briljante cappuccino met de mega toef melkschuim, die ik van de hoteljongen kreeg, erop. En ik luidde mijn minivakantie in. Het had wel iets gezelligs, de stormachtige bui buiten en ik binnen in mijn gemakkelijke stoel. Ik keek hoe de bui door de tuindeur naar binnen begon te regenen, en naar de inmiddels gearriveerde emmer naast mij.  En de tweede emmer, iets verderop. Ofnee, een vuilnisbak eigenlijk. En toen het toenemend onrustig ronddrentelende personeel. Hoorde ze zich fluisterend afvragen of ze de elektriciteit niet moesten afsluiten? En terwijl Jen appte dat ze wakker was, trof ik een totaal ondergelopen beautysalon aan, een deur waar het water 30cm tegen omhoog stond, een compleet overstroomde eerste verdieping en overal plafonds waar de regen als een douche doorheen kletterde. Terwijl de medewerkers de springvloed probeerden te stelpen met de mooie witte hotelhanddoeken. Of we misschien zo vriendelijk wilden zijn om in de lobby te gaan zitten? En even al onze spullen op bed. De brandweer komt eraan, mevrouw…

En ja. Toen kwam de whisky. Na de tweede cappuccino. Die, geschonken door een aardig meisje, overigens een stuk minder bijzonder melkschuim had. En we keken naar de brandweer die inderdaad kwam, zag en overwon. Dat gaat goed. Suus gaat naar een hotel en het ding gaat er bijna aan onderdoor. It’s a gift

lekkage

De rest van de vakantie kenmerkte zich door een fietstocht door de Veluwezoom met 27 graden die ‘ietsje’ minder relaxt bleek dan gepland aangezien we niet helemaal stil hadden gestaan bij de potentiële heuvelachtigheid van dit gebied. Die we afsloten met sushi op het terras in Arnhem en een ijsje bij Ted, die de broer bleek van Bart en Sander, die ook sushi aten. Daarnaast bleek Arnhem prima geschikt om te shoppen, waarbij ik de vervloekte aanschaf van een horloge deed. Niet alleen was het voor de winkelmevrouw een extreme opgave om er maarliefst twee schakeltjes aan beide kanten uit te halen, ze sloopte daarbij het horloge, bleek uitzonderlijk opgelucht toen het monnikenwerk dan eindelijk gedaan was, en bleef er bijna in toen ik na 5 minuten met frisse tegenzin opnieuw binnenstapte omdat één van de schakels niet goed vast zat. En dan denk je dat je verlost bent…staat t ding 3 uur later stil. Karma, what did I do to you?! 

Afsluitend deden we de meest burgerlijke maar epische tocht door de omgeving, gewoon in het turkooizen brik (met liefde, je weet…) van Jen. Niet alleen deden wij Rheden aan -dat buiten een AH én een COOP slechts bleek te beschikken over een café waar je alleen kroketten en bruin bier kon krijgen-, we reden ook door Steeg -ofzo- met de meest exorbitante -maar prachtige- villa’s (in de categorie ‘geld over’) en lunchten in het schattige Ellecom. Dat is een plaatsje, ja. Wisten wij ook niet hoor.

Maar toen was daar Doesburg. Als je er nog nooit geweest bent, ga erheen. Als je er nog nooit van gehoord hebt, ga je schamen. Doesburg is de bom. Het toppunt van kneuterigheid voor gevorderden, ontploffende parkeerautomaten (of zou het een zelfontspanner geweest zijn? Candid Camera!), een echte stadsgracht en een aantal vage curiosa zaakjes waar geen plumeau tegenop kan.

Om nog maar te zwijgen over de bipolaire douche in onze hotelkamer.

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..