Archief | november, 2013

Suus & The City

6 Nov

Met een zwaai stap ik uit de trein, en wat een gelukstreffer! Vijf perrons verderop traceer ik in één oogopslag  het toilet en nog beter: Starbucks! Niet dat we die thuis tegenwoordig niet ook hebben, maar bij een reisje hoort een traktatie en wat is er dan beter dan Starbucks voor onderweg?

Daar aangekomen verbaas ik me over de sfeer (veel knusser dan in de moderne filialen in New York) en vergeet ik dat ik Nederlands mag spreken. En, aangezien ik geen keuze kan maken, vraag ik gewoon om het lekkerste. En zo is een huge (wat nou, medium?) caramel macchiato de mijne. To go! Want ik ben een Reizigster. En dat voor slechts een krappe 5 euro.

Met mijn trolley en mijn Starbucks laat ik me door niets of niemand storen terwijl ik door station Amsterdam Centraal paradeer alsof het het mijne is. Eventjes zet ik mijn trolley neer, parkeer mijn Starbucks er casual op en kijk luchtig op mijn google maps app om te kijken waar ik (in godsnaam?!) heen moet. Want, laten we wel wezen, dat station daar is niet voor beginners. Die hele stad niet, eigenlijk.

suusstarbucks

Niet in de laatste plaats omdat ik helemaal niets snap van de tram- en bushaltes daar besluit ik naar mijn vriendin Mini en haar superbaby te lopen. Mijn app zegt over de Haarlemmerdijk, dus Haarlemmerdijk it is. Itunes vol open en gaan! Ik zat lekker in m’n groove tot ik deze bewuste dijk naderde en me realiseerde dat er van een dijk geen sprake was. Of van ruimte, aangezien ik even geen rekening had gehouden met de winkels en het bijpassende winkelend publiek. Maar ik blufte me met een haastig gezicht en mijn professioneel uitziende trolley door de mensenmassa’s heen. Suus in the city!
Onderweg waaide ik nog even binnen bij de schattige patisserie Jordino waar ik macarons had kunnen kopen maar koos voor een leuk cakeje. En ik zette mijn tocht voort richting Amsterdam-West. Met Itunes, geen Starbucks meer, maar mét cake en mijn onafscheidelijke trolley natuurlijk.

Eenmaal aangekomen bij huize Mini heb ik me heerlijk vermaakt en geknuffeld met Superbaby, die al weg was van het knisperende tasje waar zijn cadeautje in zat en meteen verliefd was op zijn zingende truck. Met Mini heb ik altijd tijd tekort, omdat we elkaar veel te weinig zien en teveel willen vertellen.

Wederom besluit ik te gaan lopen, ditmaal naar de bushalte die mij naar Jen brengt, die bij de kapper zit en mijn bezielende ondersteuning nodig heeft. Ik passeer de Jordaan (wat ik meteen merk aan de parfums van alle Veerkampjes bij de tramhaltes) en mijn app stuurt me door allerlei pittoreske straatjes.
Eenmaal aangekomen legt de kapster net de laatste hand aan het nieuwe fab kapsel van Jen en discussiëren we alvast over de avond. Er heeft al uitgebreid overleg plaatsgevonden over mijn 4 mogelijke outfits want ja, ik kan niet mijn hele kast meenemen, zeker niet omdat er ook al 2 paar schoenen en mijn hutkoffer-esque toilettas in mijn trolley zitten. Mary Poppins zou er nog van kunnen leren. Jen keurde binnen 5 minuten 3 van de 4 outfits af en wisselde mijn bescheiden vestje voor gezellige pailletjes. Na uitvoerige voorbereidingen die niet voor de gemiddelde Amerikaanse tv show zouden onderdoen zijn we er klaar voor.

suusopstap

Kan ik zo naar buiten…?

En, aangezien het vervoer in The City niet al te goedkoop is en we bovendien niet weten hoe laat we vervoer nodig hebben (de eerste keer was het al licht…) besluiten we (fabulous en wel) met de fiets te gaan. Mijn beruchte boterhammen gaan mee. Die met kipfilet, ja. Ik sta er namelijk bekend om dat ik halverwege de avond de feestvreugde bederf, omdat ik zo nodig moet eten.

Al snel was daar het eerste drankje, in onze geliefde pianobar. Relaxte mensen, leuke sfeer en live muziek! En dus gingen de stiletto’s van de vloer, want Suus gaat de deur niet uit zonder te dansen. Zo anders dan in mijn zuidelijke hometown, waar opvallen nooit een goed teken is. En om de een of andere reden krijg ik in Amsterdam nooit pijn aan mijn voeten. Ik weet niet of dat nu iets zegt over het feestje, mijn schoenen (die ik thuis ook altijd draag), de vloer of over de inname van pijnstillende middelen…. Na een paar drankjes en hard dansen, hard zingen en heel hard lachen rollen we ‘lekker vroeg’ ons bed in.

Goedemorgen, Amsterdam! See you soon x

Advertenties

29

4 Nov

Vandaag word ik 29. En dat is niet zonder slag of stoot gegaan.

Niet alleen trotseerde ik op zaterdag met een überchagrijnige peuter de Albert Heijn, ik kocht daar zelfstandig bier (en heb ik geleerd dat men hier geen Heineken drinkt, sorry hè) en wijn (die was in de bonus en er waren er al veel weg, leek mij een goed teken). Ik ben namelijk zo’n amateur die geen bier drinkt. En geen wijn. Niet vanuit een bepaalde overtuiging hoor, ik vind het gewoon vies. Met wisky-cola en safari met ijs (jaja, heel erg oldskool) heb ik helemaal geen problemen.

Eenmaal thuisgekomen ging ik aan de slag met mijn taart, wat een no-bake taart werd aangezien mijn combimagnetron ook no-bake is. Een pizza trekt ‘ie nog net, maar eigenlijk ook al niet. Dat het randje er lekker uitziet, maar bij je eerste hap van een punt het midden koud blijkt…yuk. Kun je nagaan wat er gebeurt als je een taart probeert te bakken. En natuurlijk heb ik dat al eens mogen ervaren: Buitenkant gaar, bovenkant zwart en midden pap. Delicious. No-bake dus. En daar kan zelfs ik weinig fout aan doen, dus al vrij snel schoof ik mijn taart in de koelkast.

In een culinaire opwelling had ik die ochtend besloten guacamole te maken, ’s avonds gebombardeerd tot “Guac”. Helaas vonden mijn gasten het teveel lijken op ‘kwak’ met alle associaties van dien, maar er werd tot mijn tevredenheid niet minder om geschept en uiteindelijk geschraapt. Yay voor mijn zelfgemaakt guac! Zonder knoflook, want die was ik vergeten.

guac

Verder verliep de avond voornamelijk… Suus. Ik kan er niets anders van maken. Onderwerpen werden besproken van zwarte Piet tot vagina’s (do. not. ask.) en van de Kardashians tot mijn oogschaduwpaletten. Enkele mannelijke aanwezigen checkten op dat moment even uit, geloof ik. Gelukkig hadden ze bier.
Mijn avond was natuurlijk niet compleet geweest zonder blooper, dus ik maakte er een van formaat. Ik moet tenslotte wel aan de verwachtingen voldoen. Toen ik bezig was met mijn rondje drankjes uitdelen, barstte halverwege mijn huiskamer (ja, met meubels en al) in lachen uit. Kennelijk had ik iets heel leuks gedaan? Uit de gierende verhalen maak ik op dat ik achteloos cadeaus collecteer, maar ik ben me van geen kwaad bewust.. Totdat mijn linkerhand in beeld komt, met daarin een cadeaubon. Hoe is die daar gekomen?! Kennelijk heb ik met al mijn moederlijke opruimreflexen een sensor voor wapperend papier en heb ik in mijn concentratie om iedereen van het juiste te voorzien een cadeau ingenomen in plaats van een propje voor de prullenbak… niet dat iemand dat gelooft. In werkelijkheid ga ik de boeken in als een meedogenloze cadeau-snatcher van epische omvang. Doe ik weer leuk.

Na afsluiting van mijn kleine maar fijne feestje mocht ik constateren dat ik niet alleen nog twee gigantische zakken chips over had (gelukkig ongeopend, anders moest ik ze opeten) omdat iedereen tevreden guac had geschept met de tortillas, veranderde mijn mon chou taart in trifle toen ik een stuk wilde meegeven aan Kris en bleek ik nog over 3 volle bakken salades te beschikken die ik totaal was vergeten. En ik zag mijn geplande calorie-arme week voor mijn ogen verdampen. Ik wil iedereen nog wel even bedanken voor het opeten van de roomkaas en de brie, want als die ook nog over waren geweest was ik hopeloos verloren. En dan de volle zak studentenhaver  en borrelnootjes nog. Jongens, als jullie me eind van de week kunnen rollen…

Vandaag word ik 29. Een jaar wat ik niet cadeau heb gekregen. Ik heb ups en downs gekend en een innerlijke strijd moeten voeren die ik een ander niet toewens en die geleid heeft tot grote veranderingen in mijn leven. Maar ondanks alles brengt het mij ook langzaam waar ik wil zijn, terug bij mezelf. En markeert mijn verjaardag een naderend eind, maar ook een nieuw begin.

30, ik kom eraan. And you’re gonna hear me roar! 

Sunday Song #7

3 Nov

Vrijdagmiddag zat ik met Zoon en Dochter in de auto, toen hij opmerkte dat ‘ik’ dat wel een heel leuk liedje vond op de radio!

Tevreden zat hij in zijn autostoel subtiele maar stoere hoofdbewegingen te maken op de maat.

Ik draaide het volume omhoog en wat kwam er uit mijn autoradio…

 

No Joke. 

Mijn naam is Jones

1 Nov

Miss Jones? Nee…helaas. Was het maar. Dan zouden Michael Bublé  en Robbie Williams (en de originele zanger waarvan ik even geen zin heb het op te zoeken) een duet over mij zingen en aan je vragen of jij Miss Jones al hebt ontmoet? En dan zou ik het object van hun affection zijn. Maar niets van dat alles, tenzij je Mr. Darcy meetelt. Welke? Ja, die van Miss Jones. Miss Bridget Jones.

Het is dat ik niet de beschikking heb over een enorme huidkleurige tailleslip, anders zou het plaatje werkelijk compleet zijn. Maar voor de rest…blond-ig haar wat nooit doet wat ik wil? Check. Iets te veel van mij waar ik het niet wil en te weinig waar ik het wel wil? Check. Inclusief  klunzigheid en nerdyness. Om het plaatje compleet te maken  hebben we daar mijn falende inschattingsvermogen wat betreft kleding (net-niet) en schoenen. Want pornohakken zijn gewoon niet praktisch met een peuter en een kleuter. Helaas.

Laatst nog, in mijn pauze haalde ik wat fruit voor op mijn werk. Zet ik leuk op een groot bord op de spreektafel in mijn kantoor die ik nooit gebruik en iedereen vindt het gezond of op z’n minst gezellig staan. Gelukkig liep ik op straat zo te dromen dat ik gewoon, zonder ook maar enige aanleiding, de tas uit mijn handen liet vallen en mijn mandarijnen mocht gaan verzamelen op de stoep. En natuurlijk bleek er een manager achter me te lopen. Die niet eens hielp met oprapen trouwens.

Ook was ik de ster van het volleybaltoernooi enkele weken geleden. In gedachten zou ik briljant serveren en iedereen versteld doen staan met mijn onverwachte sportieve talenten die ik op wonderlijke wijze heb vergaard, puur door het te willen. En verder niks.
In werkelijkheid fietste ik eerst naar de locatie waar ik dacht dat het was, waar ik werd weggestuurd. Volleybaltoernooi? Nee hoor, dat is alleen maar 20 min verderop omdat ik zonodig in een gezonde aanval moest fietsen. Daar aangekomen trof ik inderdaad een volleybaltoernooi. Met tieners. Sinds wanneer zie ik eruit als een vijftienjarige? Of erger nog...worst case…een 40 jarige moeder?! The horror!

Vervolgens besloot ik lichtelijk geïrriteerd mijn collega te bellen. Die niet opnam, dus ik belde nog 5 keer waarna ik mijn baas probeerde. Die was daar namelijk ook. Dacht ik. Daarna besloot ik ook nog een chagrijnige voicemail in te spreken, aangezien ik inmiddels mijn sportieve wederopstanding in het water zag vallen. Die van mijn collega, godzijdank. Aangezien mijn baas, toen ik eenmaal  uiteindelijk op de plaats van bestemming was, gewoon thuis bleek te zijn. Die ik gelukkig maar een keer of 54 had gebeld. Dat was helemaal niet gênant.

bridget

Ook al zo’n hit: Van mijn vriendin Jen moest-en-zou ik een corrigerend hemdje kopen. Hoe heb ik tot nu toe kunnen leven zonder?! En zij ziet er altijd fab uit! Ik heb zo’n hemdje ab-so-luut nodig, dacht ik. NU! Alle ongewenste vormen worden als bij toverslag gladgestreken en je kleren zitten zoveel mooier!
En nou zal het wel weer aan mij liggen hoor, maar de realiteit is dat de afdrukken van mijn bh nog dieper zijn omdat het ding zo strak zit dat je het amper aankrijgt. Laat staan uit. Bovendien doet het niet alleen mijn ongewenste vormen, maar ook mijn Betty Boobs verdwijnen. En last but not least…ik loop de hele dag aan mijn kleren te sjorren omdat zo’n harnas niets liever wil dan oprollen. Tot in mijn taille. Waardoor ik dus, aan het eind van het liedje, een éxtra rol op mijn lichaam heb. En ik niet kan ademen.

Ik geef het op. Mijn naam is Jones.

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..