Archief | september, 2013

#Caveman

30 Sep

geordieshore

Ontmoet: de Neanderthaler anno 2013. Strak in de haarlak, strak in het vel, goed in de oorbellen en omringd door een passende parfumwolk. Niks mis mee, als je ervan houdt. Maar schijn bedriegt! Want zodra de lichten uit gaan en de muziek aan, gebeurt er een alhaast weerwolfachtige transformatie. Want als deze kerel je vanaf de -door hem gevulde, ook al zoiets…- dansvloer heeft gespot, lijkt niets hem te beletten om je grommend mee te sleuren naar zijn grot. Om je op je eten. Letterlijk.

En met niets bedoel ik ook niets, en al helemaal geen fatsoensnormen. En misschien dat de bijpassende Snooki’s dit gedrag kunnen waarderen, deze taaie tante bezorgt je gewoon een klap in je gezicht.

Zit ik potverdorie een heel pleidooi te houden voor het stimuleren van zijn mannelijkheid door hem gedoseerd zijn portie caveman-space te geven (verplaats die steen -ehh, kast- alsjeblieft?), vliegt mannelijk Nederland weer helemaal uit de bocht. “Oh, heb je een vriend? Maakt toch niet uit, dan ga je daarna toch gewoon weer terug naar hem?” Mja. Tot ziens. “Je bent zo sexy, ik heb het gevoel dat ik je moet zoenen”. Hè toch…ik niet.

En ergens snap ik deze beweging wel hoor, een beetje tegenwicht na de sociaal geaccepteerde metroman, wil de huidige caveman ook nog laten zien wie hier de baas is. En tot op zekere hoogte is het ook wel charmant, “Je bent van mij en alleen van mij”, grommmm! Met name als wij ook daadwerkelijk aan onze haren meegesleept wíllen worden.

En daar gaat het dan een beetje mis. Want van dat willen gaat het niet komen als meneer zomaar aan ons zit op plekken waar dat niet hoort. Ik snap het niet. Ik spreek voor mezelf hoor, natuurlijk, maar moeten wij dat leuk vinden? Moeten we nu denken, wat een woest aantrekkelijke man, ik moet nodig even mijn bontje rechttrekken?  Ik persoonlijk ben namelijk eerder geneigd mijn bontje tot aan mijn kin dicht te ritsen.

En in plaats van dit…

goodcavewoman

Krijgt meneer dan dit.

woman-gallery

 

 …En dat kan toch nooit de bedoeling geweest zijn. 

Advertenties

Ik draag rokjes

23 Sep

Ik heb net een kastje naar beneden gedragen. Ja, helemaal zelf. Omdat ik het wilde. Naar de plek waar de box stond. Niet dat ik niet had kunnen wachten totdat ik het kon vragen, maar ik wilde weten of ik het zelf kon.

Al gaat het er niet om of ik het zelf kan, maar of ik het wil. Een vrouw kan best een lamp verwisselen of het vuilnis buiten zetten. Een peuter is ongeveer net zo zwaar hoor! In de muur boren kunnen we ook, al zou ik persoonlijk het voor ieders veiligheid laten…

Veel vrouwen roepen zo hard dat ze sterk zijn, alles zelf kunnen. Net zo goed als mannen, wij hebben geen mannen nodig! Dat gezegd hebbende. Waarom neem je niet gewoon lekker elke kans die je hebt om een meisje te zijn? Hij groot en sterk, jij klein en zacht. What’s wrong with that?

Het lijkt mij namelijk tamelijk ontmannend als de heer opzij wordt ge-elleboogd omdat mevrouw koste wat kost zelf dat bureau van de zolder wil dragen. En dan nog verwachten dat ‘ie gaat stofzuigen ook? Waarom ontman je hem niet gewoon meteen, de arme jongen?

En vervolgens boos zijn dat hij niet voor haar opkomt als ze hardnekkig wordt aangesproken door zo’n zelfde manspersoon in de stad…hoe moet hij nou weten dat je op die momenten verwacht dat hij een MAN is, als je de rest van de tijd om het hardst laat zien wie de broek aan heeft?

Nee hoor, ik draag lekker rokjes. Niet omdat het moet, maar omdat ik gewoon niet altijd een broek aanhoef.
En dan laten we krachtpatserij voortaan aan hen over, afgesproken?

strength

Sunday Song #6

22 Sep

Een zomer lang zongen wij mee…doet me denken aan de zon

 

Maar het origineel is ook mooi! Een beetje stalk-ish…maar mooi

 

Saturday Scoop #6

21 Sep

1044510_525368617530496_2130970325_n

Right there. Ik heb ’t altijd al geweten.

In the face. With a chair.

20 Sep

“Hey Suus, leuke…outfit”. Geringschattend keek ze me aan. En wantrouwend keek ik terug. Hoezo, leuke outfit? Ik had eindelijk de moed opgebracht mijn nieuwe rokje aan te doen. Met zwart, natuurlijk. Altijd zwart. Wat was er mis met mijn outfit? Jeans en zwart, wat kon daar mis aan gaan? En waarom praat Zij ineens tegen mij? Wat bedoelt ze ermee? Ik weet heus wel dat ik niet zo mooi, populair en perfect ben als zij. En haar vriendinnen. En hun vriendjes. Met de juiste kleding, Timberlands (of die ene collectie Allstars) en een onbestemde hoeveelheid kragen omhoog. En de hockeysticks.  Altijd de hockeysticks. Maar waarom zegt ze iets ogenschijnlijk aardigs tegen me? Vast een lullige manier om haar punt voor de zoveelste keer duidelijk te maken. Ik Ben Niet Cool.

Buiten school had ik vriendjes die tot verlegenheid toe praatten over mijn ogen. Binnen school was ik dik (62 kg bij 1.74m, echt gigantisch…), lelijk  (nog bedankt voor dat jaarboek hè) en bovendien gewoon stom. En ik geloofde ze.  Meisjes (maar vooral) jongens zoals zij? Daar liep ik met een grote boog omheen, en het liefst zo snel mogelijk, zodat ze geen opmerking of spottend geluid konden maken.

eab8610ef2a35bcb09176c9d710fc04d

Gelukkig heb ik altijd goede vriendinnen gehad, en één daarvan is Karma. Rechtdoorzee, pijnlijk eerlijk en schaamteloos rechtvaardig. En ik heb een rotsvast vertrouwen in haar. Roddels over mij verspreiden, proberen mij te scheiden van mijn beste vriendin? Ik lachte ze vierkant uit. Letterlijk, trouwens. Ik zie de gezichten nog voor me, toen ik ze stralend goedemorgen zei. Onbetaalbaar!

Wat bezielt die mensen, kinderen nog? Om ten koste van een ander, hun eigen onzekerheden te verbloemen? Overschreeuwen? En om zich beter te voelen, zich ook maar beter voordoen? Is het niet genoeg om je goed te voelen bij de leuke jongens en meiden die je om je heen hebt? Die had ik namelijk. En ik heb ze nog steeds. Prachtige vriendinnen die ook nu nog bij me zijn en lieve vrienden die op dinsdagavond op mijn bank komen zitten als het nodig is. Ik hoop dat ze zich nu, tien jaar later, beter voelen over zichzelf.

Ik in ieder geval wel.

Saturday Scoop #5

7 Sep

Wolverine meets Barbie

De 17-jarige Julia Vins heeft twee obsessies die niet helemaal met elkaar stroken. Obsessie 1 is direct ook haar professie; ze is professioneel powerliftster. Obsessie 2 is anime. Haar hoofd ziet er dus uit als een meisje uit een Japanse tekenfilm, de rest als Arnold Schwarzenegger in zijn goede dagen. Tikkie angstaanjagend, met alle respect. Bekijk de foto’s hier. bron: wtf.nl

barbiesteroidssteriods

 

Ik denk niet dat Mattel dit voor ogen had…

Quote Week #Vrijdag

6 Sep

 

highfive

 

Just Sayin’.

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..