In the picture

28 Aug

YOU HAVE BEEN NAMED! Zo heb ik de afgelopen weken een aantal van mijn vriendinnen gestalkt met mijn commentaar op hun aandeel in mijn leven. Van mijn vader kreeg ik zojuist op mijn kop omdat enkele van zijn ‘Kneusanova’-esque acties naar zijn mening te prominent aanwezig waren. Nee, ik zeg niet welke. Dat is niet lief. Het is al erg genoeg dat al deze mensen ongevraagd in mijn schrijverij belanden, dan hoef ik ze niet ook nog met naam en toenaam aan de schandpaal te nagelen! Tenzij ze dat zelf doen natuurlijk door te reageren *oepsie*. Of erger nog, dat ze worden ontmaskerd doordat anderen erop reageren *oepsie-to-the-max*.
Meerdere malen heb ik mezelf afgelopen weken afgevraagd, willen mensen dit nou écht weten? En ik kreeg de vraag wat mijn doel nou was. Een carrière als schrijver? Ehm..nee. Er zijn mensen die jarenlang hiervoor studeren en ik…ik zit gewoon op de thee met mijn beste vriendin. Schriftelijk. Nouja…digitaal eigenlijk. You catch my drift.

Nou wil ik mijn schrijverij geen kunst noemen (niet overdrijven hè, da’s niet charmant), maar schrijven is wel degelijk onderdeel van de kunsten. En laat ik nou van beide zijden behept zijn met wat genetische mutaties in die richting. Dusja, I just can’t help myself. Bloed kruipt kennelijk waar het niet gaan kan. Behalve dan dat het best kan. In dit geval. Rare uitdrukking eigenlijk…
De vraag is dan, wil ik zo graag in the picture staan? Ja…ja…nee. Ja jawel, maar alleen onder mijn condities. Dansen, optredens, zingen? Geen enkel probleem. Zet mij op een podium neer en het komt goed, op de een of andere manier.
Maar wanneer ik verrast word, verander ik in een stamelend hoopje rode wangen en awkward wapperende ledematen die niet weten waar ze zichzelf moeten laten. Toen ik 18 werd kreeg ik op mijn werk bij de Etos een bos rode rozen bezorgd, van mijn ouders. Ik stond aan de kassa, en de verlegenheid die ineens in me op kwam zetten was mij volkomen vreemd en overviel me totaal. En die mensen stonden me aan te kijken! Wat een rare gewaarwording. Alsof je betrapt wordt terwijl je dansend tekeer gaat om Beyoncé in de huiskamer. Oh, dat doe jij niet? Nooit?

dance-vinyl-wall-graphic

Ehmm ja. Ik wel. Als je heel veel geluk hebt geef ik er nog een hele show bij en sta ik me af te vragen waarom er toch nooit iemand is om mijn fabulous huiskamerconcerten te zien. Een beetje zo van “mama, kijk eens wat ik kan!” Ja, op je 28e ja. And proud.

Dus; omarm je innerlijke Rihanna en gooi het eruit. Wat dan ook.

Dat is waarom ik schrijf.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..

%d bloggers liken dit: