Moeder worden, ook zoiets

1 Aug

Om maar even met de deur in huis te vallen, de bevalling van mijn zoon verliep niet briljant. Niks ademhalingstechnieken (wel: hyperventileren tot in mijn ellebogen), met de golven van de weeën meegaan (wel: minutenlang overgeven bij rugwee nummer 3467), liefdevol samenzijn (wel: “duw hier! Nee hier! Laat maar.”) en al helemaal geen centimeter per uur.

Gelukkig had ik niet al te veel romantische verwachtingen van zwanger worden en bevallen, anders was het een bijzonder harde val geworden van die roze wolk. Zeg maar donderwolk. Nadat ik huppelend en dansend (letterlijk) mijn zwangerschap door had gebracht (dat dan weer wel) braken met 38 weken volkomen onverwacht midden in de nacht mijn vliezen, nadat de verloskundige die ochtend had vastgesteld dat er voorlopig “echt nog niks stond te gebeuren hoor!” Geen herkenbare vloedgolf of plens whatsoever,  wel mezelf slaperig afvragen of ik nu in mijn bed lag te plassen?

Stoer als ik was liet ik mijn man slapen en keek ik de hele nacht onder begeleiding van mijn weeën naar E! tv. Briljante televisie waar je geen enkele vorm van hersenactiviteit bij nodig hebt. Nadat de verloskundige ’s ochtends met haar CSI wattenstaafje had geconstateerd dat inderdaad mijn vliezen gebroken waren (oh, werkelijk..?) kon het feest beginnen. Aan het eind van de middag leek mijn baby behoorlijk onderweg, behalve dan…dat dat niet zo was. Geen centimeter meer, wat zeg ik? Geen millimeter. Ik zal je zeggen, rugweeën zijn één ding. Maar nutteloze rugweeën?! Not so funny.  En dus mocht ik om 22.30 naar het ziekenhuis. Dag, thuisbevalling! Hallo weeënopwekkers en verder alle andere mogelijke pleisters, prikkers en stekkers. Niet alleen was ik de trotse eigenaresse van een infuus en een naald in mijn rug (met als bonus een verloren linkerbeen), maar daarbij kreeg ik ook een katheter, een weeënmeter, hartplakkers, Spartaanse CTG banden met enorme spelden en on top of it all een bloeddrukmeter die zichzelf elke 10 minuten oppompte. Maar, dit alles was niet voor niets. Nadat ik lichtelijk stoned alle betrokkenen ervan op de hoogte had gebracht dat de uitvinder van de ruggenprik toch mínstens de Nobelprijs had moeten winnen en ik anders wel was getrouwd met de anesthesist als ik niet al was getrouwd, was daar dan mijn zoon.

Puntgaaf, perfect, zachtjes murmelend en zo goed als schoon kwam hij ter wereld. En een fractie van een seconde dacht ik…tjonge. Er zat écht een kindje in. In plaats van de zo veelgeprezen herkenning en het gevoel dat hij ‘er altijd al was’, zag ik hem als een blanco canvas. Helemaal nieuw, volmaakt onschuldig, een onbeschreven blad. Op papier mijn zoon, ik was zijn moeder. Maar in werkelijkheid een nieuw iemand in mijn leven die ik moet leren kennen, net zoals alle nieuwe mensen in je leven.  En dat was prima. Door te proberen de dingen te zien zoals ze zijn, zag ik hem zoals hij was. En ik had geen violen op de achtergrond nodig.

Erop volgt een periode die kort gezegd hormonaal te noemen is. Ineens zijn logische dingen ontzettend moeilijk (werkelijk, de verzorging van een baby bevat niet veel meer dan voeden, verschonen en ervan houden) blijkt geluid (dat van mijn huilende baby) fysiek pijn te doen en kan ik zeggen dat een week niet slapen in alle gevallen een extreem slecht idee is. Don’t try this at home!

Ik was moeder. Alle papieren, geboortekaartjes, sociale verzekeringsbank, de gemeente en niet te vergeten mijn lijf vertelden me dat ik moeder was. Maar zo simpel is het niet. Moeder ben je niet zodra je kind er is, moeder moet je worden. Dat kost tijd, aanpassingsvermogen, rust en vertrouwen in jezelf. Je onderbuikgevoel. De moederintuïtie. Want het is er allemaal, je hoeft het alleen maar te ontdekken. De ruimte te geven om jezelf op een nieuwe manier te leren kennen.

En dat tweede kind? Ach, dat doe je er ‘even’ bij. Letterlijk, in mijn geval. Mijn dochter kondigde zich eveneens aan met 38 weken en verspilde met haar komst geen tijd! Haar geboorte was ronduit therapeutisch te noemen. Niet alleen meldde ze zichzelf binnen kantoortijd, het kostte haar niet meer dan twee uur om haar komst aan te kondigen, voor te bereiden én te volbrengen. Ja, echt. Inmiddels gewend aan haar rol werkte mijn lichaam perfect samen met mijn kind. En ik hoefde haar alleen maar te laten komen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..

%d bloggers liken dit: