Ik ben een dikke vrouw…

1 Aug

…In mijn hoofd.

Dit stuk schreef ik begin 2013 over mijn lang gewenste, gehoopte en uiteindelijk volbrachte afvalrace.

Ik ben 1.74m lang en weeg nu zo om en nabij de 70 kg. Helemaal niks mis mee, een BMI van 22, maatje 40 enzovoort. Een jaar geleden was ik 30 kg zwaarder, had ik een BMI van ‘kan ik me niet meer herinneren’, maatje ‘wil ik niet weten’ en bovendien niet heel lang geleden bevallen.

Het enige waar ik (soms) plezier in had was schoenen kopen, en als ik mezelf iets gunde kocht ik parfum. Dat past tenslotte altijd.

Kleren kocht ik het liefst voor de kinderen en voor mezelf alleen uit noodzaak. Het vinden van goed zittende kleding die ik ook nog móói vond was een crime, dus ik bespaarde me de moeite. Ik noemde mezelf gekscherend ‘de buurvrouw’ als ik met mijn stylish familie of vriendinnen de deur uit was, omdat het was alsof ik er niet echt bij hoorde.

Ik was het he-le-maal beu. Ik was het zat dat ik geen leuke kleren had, altijd gefrustreerd was over mijn uiterlijk en me altijd druk moest maken over wat anderen misschien wel dachten. In december 2011 begon ik (6 weken na de bevalling) met weight watchers. Ik geloofde niet dat het kon werken, zoveel mocht en moest ik eten! Maar in de eerste week viel ik 2 kg af. In 6 weken verloor ik de eerste 9 kilo van de 25 die ik kwijt wilde, zonder al te veel moeite. Helaas bleef ik daarna steken. Ik besloot eens flink te gaan sporten en beukte de drie opvolgende maanden er tegenaan met zumba, sh’bam, total workout en aquarobics. God, wat ging ik lekker, ik kromp waar ik bij stond, ik wist het zeker!

Resultaat? Niets afgevallen! De frustratie! Potverdorie, dan eet ik toch gewoon wèl chips en wèl brie op mijn toastje! Voor mijn gevoel had ik niets bereikt, ik kwam maar niet over die 10 kg heen en dat gewicht had ik zonder 40 euro per maand uit te geven ook wel kunnen kwijtraken. En dus…at ik weer lekker waar ik zin in had, boos en gefrustreerd, de emo-eter ten top.

Al eerder had ik op de site van Het Dieet gelezen en het enige wat ik dacht was, “die mensen zijn hart-stik-ke gek”. Dat bestáát niet dat je dat volhoudt, 3 shakes/soepen/repen per dag?! En verder niks?! Leuk hoor, afvallen, maar dit is óf gelogen óf dit zijn een soort superman- en wonderwoman achtige types die kunnen leven met honger.

Toch besloot ik nog eens verder te lezen, want wie weet (zo fluisterde mijn hoop) schuilt er iets van waarheid in. Ik zag in die tijd mijn twee collega’s ook afvallen waar ik bij stond en ze zeiden dat ze écht geen honger hadden. En wat zagen ze er fantastisch uit! Maarja…het kost wel veel geld.

Uiteindelijk besloot ik..het is nu of nooit. Met manlief maakte ik afspraken over het geld en ik was supergemotiveerd! Ik wilde een intake en wel NU! Niet bij een man (zoals mijn collega’s), dat is alleen maar genant. Het is al erg genoeg dat je te dik bent, laat stáán dat je je gewicht en vet laat opmeten door een mán! No. f. Way. Ware het niet, dat ik weken moest wachten op zijn vrouwelijke collega’s (mijn motivatie veranderde in frustratie!) en bij hem redelijk snel terecht kon. Dus me er maar overheen gezet, mezelf aangepraat dat dat genante moment toch maar een paar minuten duurt…en ik doe het voor mezelf! Enzovoort.

En daar zat ik dan, de avond “before”. Met een pak vol shakes, mijn maag vol Mac (bij wijze van ‘laatste avondmaal”…hoe erg!) en de rest van mijn lijf in de stress, want: wat nu als ik het niet ‘kan’? Als het bij mij niet werkt? Als ik niet in ketose kom? Hoe erg fááááál je dan, als jíj dan weer net die ene bent die het niet ‘kan’. Je zou er spontane faalangst om ontwikkelen.

…En een kleine drie maanden later woog ik 75 kg. En precies zoals het hier staat (“huh, er ontbreekt een heel stuk?!”), voelt het nu voor mij. Floep! Alsof ik in een tijdmachine ben gesprongen, en plotseling was het moment daar. En niet alleen dat, tijdens de af- en opbouw viel ik nog flink af en werd ik uiteindelijk 5 kg lichter dan de bedoeling was. En dan denk je dat je ‘klaar’ bent, ver-geet-het-maar!

Het kostte mij víer stressvolle shopmomenten voordat ik één shirtje durfde af te rekenen. In elke winkel werd ik knettergek, want; tevéél keus. Hoe dóen al die andere mensen dat? Welke kleur, model, merk of stijl? Om nog maar niet te beginnen over de maat! Standaard nam ik alles in meerdere maten mee, om weer compleet gestresst te vertrekken omdat ik niet kon beslissen of iets nu te wijd, te strak, te kort, te lang of ‘goed’ was. Ik durfde ook eigenlijk niet goed kleren in een kleine maat te kopen, ik kocht het liever wat ruimer uit angst dat mijn nieuwe gewicht op een ochtend ineens verdwenen zou zijn.

Spijkerbroeken kopen bleek een wetenschappelijk onderzoek te vereisen, want met ‘gewoon een passende broek’ kom je er dus niet, ontdekte ik tijdens een sessie waarbij ik minstens 20 broeken aan heb gehad. Want heb je eenmaal de goede maat getroffen (al weet je dat nooit zeker, bij het volgende merk kan het zomaar een maat schelen!), dan komt nog de vraag of je misschien een hoge, midden of lage taille wil, of de pijpen skinny, slim, regular, bootcut of flare mogen zijn en als je dát besloten hebt…dan moet je je nog buigen over 100 verschillende wassingen?!

Weer drie maanden verder begin ik een beetje te wennen aan mijn nieuwe gewicht en mijn nieuwe kleren en pas ik mijn allerkleinste broek (die ik pas drie weken geleden durfde te kopen) nog steeds. En nu zat ik laatst een van mijn favoriete beautyblogs te lezen, waar ik een leuk artikel over plussize mode (vanaf maat 42) aantrof. Hurray, eindelijk een fijne site vol met leuke spullen! Geïnteresseerd scrolde ik door de pagina’s, wat een keus! En ze hebben zelfs schoenen, waar was deze site al die tijd?!

Terwijl ik de extra wijde laarzen bestudeerde, herinnerde ik me ineens dat ik al deze leuke kleren niet zal passen, en teleurgesteld (ja echt!) sloot ik de site af.

Ik ben (voorlopig nog even…) een dikke vrouw in een slank lijf. Dat past niet!

AfbeeldingDit is een collage van de laatste 20 kg. De riem moest op de grond vallen voordat het tot me doordrong dat die me toch echt niet meer ging passen…

Advertenties

3 Reacties to “Ik ben een dikke vrouw…”

  1. Jay 2 augustus 2013 bij 5:22 am #

    Och troost je, niet alleen vrouwen hebben de boven omschreven fenomenen. 32 kilo lichter 4 broekmaten kleiner (bij het volgende shopmoment zal het 5 zijn huidige broeken blijven zonder riem niet zitten) En op je werk nog steeds als gewoonte dier 3XL cleanroom pakken aantrekken, en je dan frustreren over het feit dat die cap steeds over je ogen schuift…aarrghh. Conclusie: Je moet XL aantrekken, dat past beter. Mensen die je (hooguit van gezicht) niet kent op de sportschool komen je een compliment geven over hoe goed je er wel niet uitziet….huh wat? Mensen die je al jaren kent, die melden dat ze me in eerste instantie niet eens herkenden op de foto, omdat ik smalle kop heb voort. Healthy Lifestyle, lovin’it, want die knop moet permanent om, niet alleen tijdens een “afval” periode, maar de gehele gedachtegang, hoe je eet, wat je eet, beweging enz. En voelt het als streng? Nee, sterker nog…ik word ronduit ongelukkig als ik niet naar de sportschool ga….

    Mijn laatste frustratie is puur op getallen, ik heb een magische grens, ik wil onder die 100kg gaan, al is het maar een halve kilo! Maar waar balanceert Jay op uit als hij spieren gaat kweken…natuurlijk! 103 a 104 kilo. Maar ach dan denk ik maar weer aan die centimeters omvang, die verlies ik nog steeds! En dat is wat de wereld ziet (en ik ook in de spiegel)

  2. jipsel 3 augustus 2013 bij 3:09 pm #

    Ik vind het echt waanzinnig knap van je! Ooit hoop ik dezelfde ervaring te kunnen delen (maar dan moet er iets veranderen hier). Al vrees ik ook dat ik dan een ‘dikkerd’ in een kleiner lijf zal zijn.

  3. typischsuus 4 augustus 2013 bij 8:53 pm #

    Het wordt wel beter! Nu, een jaar later, weet ik welke maat ik gemiddeld heb, dus dat is mijn startpunt. Als ik het voor me zie denk ik nope, gaat niet passen. Meestal wel, soms is het zelfs nog te groot (yay!) En ook wel eens te klein (stampt de winkel uit…)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..

%d bloggers liken dit: