Archief | juli, 2013

Zeg ‘U’ tegen het Universum

31 Jul

Ongeveer een halfjaar geleden kwam ik in aanraking -zeg maar botsing- met het Universum. Was het niet waargebeurd, dan zou ik het niet geloven.

Soms heb ik het gevoel dat het universum iets wil zeggen. Nouja, zeggen…me eigenlijk luid en duidelijk toeschreeuwt en ik, doe alsof ik doof ben. Vandaag was zo’n dag.

Na vier dagen onder het juk van het Noro-virus (werkelijk…genieten) vond ik dat ik wel weer in staat was om te werken. En eerlijk en rechtschapen dat ik ben, tegen mijn moeder en man (universum hint 1…) die vonden dat ik nou eens ‘goed moest uitzieken’ in, ben ik gegaan. De gastouder had reeds laten weten dat ze liever niet had dat mijn dochter kwam, wegens besmettingsgevaar (universum hint 2). Mijn mooie dochter gereduceerd tot een hoog besmettelijke bacterie-container! Vanochtend was ik dus noodgedwongen thuis, mijn zoon was op de peuterspeelzaal. Ik had bedacht alvast mijn email te lezen om de verwachte onophoudelijke werkstroom van vanmiddag te beperken terwijl ze sliep. Waar dochter…heel anders over dacht en ik de ochtend doorbracht met een Dreinende Dreumes (universum hint 3…). En dat was dan nog voordat mijn laptop totáál crashte. Ja, echt.

Toen mijn moeder haar kwam ophalen (de verlossing!) stapte ik, doorzetter die ik ben, even mee in de auto zodat ik sneller bij de bushalte was, ik de eerst mogelijke bus zou halen en vlot op mijn werk zou komen. Blijkbaar verwachtte ik nog altijd te veel van vandaag want…bij de bushalte aangekomen trof ik in mijn portemonnee bonnetjes, papiertjes, armbandjes, cafe-muntjes en zegeltjes aan, maar geen OV-chipkaart. Potverdegrmbl! (Universum hint 4…)

Nog altijd beschik ik over een kennelijk kinderlijk vertrouwen in deze dag, wanneer ik me bedenk dat de anderhalve euro die ik eveneens in mijn portemonnee aantrof misschien wel genoeg zou zijn om naar het station te komen. Ooit kostte een kaartje toch 1,40? Toch..? De buschauffeur in kwestie zou ontegenzeglijk de slappe lach hebben gekregen, als hij niet zo humeurig was. Jee, niet iedereen staat ’s ochtends op om de boel op te lichten, ongelooflijke smoesjes (“OV-chipkaart vergeten…”) te vertellen en stampij te maken in de bus! In gedachten dijenkletsend meldde hij me dat een kaartje naar het station drie euro kostte. DRIE EURO?! Mijn dromen aan diggelen! En met het denkbeeldige schaamrood op mijn kaken (imagine, 4 dagen buikgriep doet niet veel voor je bloedsomloop) stapte ik weer uit de bus. Je zou denken dat ik na deze VIJFDE HINT het strijdtoneel zou verlaten.

Tegen die tijd had ik wel de indruk dat het universum een boodschap had en vroeg ik me af of het me nog verder dwars zou gaan liggen op mijn weg naar mijn werk. Stampend (want niet meer zo heel blij) ging ik terug naar huis, griste mijn OV-chipkaart van de gangkast (ja, daar lag hij), trok de deur weer dicht en stampte terug naar de bushalte, waar ik niet lang hoefde te wachten op de volgende bus.

So far, so good. Totdat ik op mijn werk aankwam, mijn bureau vol met papieren met grote letters en uitroeptekens aantrof (of ik dit even du moment wilde lezen, van commentaar voorzien en ohja, het wilde oplossen?) en in mijn postvak enkele offertes met het vriendelijke verzoek van mijn baas om deze te komen bespreken. Oh Lord, why? Nou, misschien omdat VIJF hints niet genoeg waren om te luisteren?! Aldus hint 6.

Een uur voor het einde van mijn werkdag trok ik de conclusie die mijn man en mijn moeder twee dagen geleden al trokken (hardleers, anyone?), namelijk dat het misschien toch een tikje ambitieus was om weer te gaan werken. Thuis stelde ik alweer heel wat voor, maar blijkbaar is mijn dappere poging om te gaan werken niet opgewassen tegen de krachten van het universum. Op dat moment kwam mijn baas binnenwandelen en sprak de legendarische woorden: “Je ziet er helemaal niet goed uit met die onnatuurlijke blosjes, je bent hartstikke ziek. Naar huis! Hup, de deur uit!”

Zo sprak hint 7 en zo sprak het Universum.

 

Keep Calm...

Keep Calm…

 

 

Advertenties

Typisch Suus

31 Jul

Een 28 -bijna 29- jarige psychologe, moeder en echtgenote -maar ook weer niet- uit het gezellige Brabant. Wat voor mij gewoon Brabant is, maar dat zal wel komen omdat ik er woon. Ben geboren, ook. En opgegroeid. Oh, en gestudeerd. Ik ben ook een schorpioen. Want, dat is heel belangrijk.

Heel normaal ben ik eigenlijk, sommigen zouden zeggen burgerlijk, of zelfs saai. Maar wie wil er nou niet burgerlijk zijn? Happy single, ik geloof er niet in eigenlijk. Maarja, daar weet ik niks van, want ik ben al 10 jaar niet meer single, waarvan bijna 5 jaar getrouwd -maar ook weer niet-. Maar daarvoor was ik er zeker niet happy mee. Al lang speel ik met het idee om te gaan schrijven. Ik heb namelijk soms een niet te stoppen drang om me uit te drukken. Je zou dan denken, is dansen, zingen en foto’s plakken (ja, ik plak nog!) niet genoeg?

Nee, soms móet ik gewoon schrijven en dan is die ene keer per jaar dat ik sinterklaasgedichten mag verzinnen voor tout la familie niet genoeg. Alleen, waarover? Over mijn gezin? Over burgerlijk gesproken…Over cosmetica? Zou kunnen, ik ben er dol op. Heb er veel van ook en ik schijn er redelijk goed mee te zijn. Filosofische overdenkingen zijn niet mijn ding. Over het moederschap dan? Mja, daar heb ik lang niet zo’n leuke ‘Groter Groeien’-achtige kijk op dat ik er pagina’s vol over kan schrijven. Over mode? Ehhh, ja. Mode. Sinds ik 30 kilo afviel kan ik het woord net spéllen…en eten dan? Vind ik vooral heel leuk om te doen, keukenkunst anders dan spaghetti laat ik over aan anderen. Lifestyle of wonen? Vind ik heel leuk om naar te kijken en vervolgens laat ik mijn blik door mijn woonkamer gaan… om te constateren dat ik ook een heel normaal huis heb. Met meubels, en speelgoed. Veel speelgoed en dan niet stylish in drie perfecte net zo stylisch bakken die precies in een stylish kast -niet van de Ikea- passen. Met een digitale piano in de woonkamer en een deel van mijn ‘beautystash’ in het zicht (sinds vandaag). Oh, en geurkaarsen, ik ben verslaafd aan geurkaarsen! Maar een blog vol geurkaarsen? There’s only so much anyone could say.  Over mijn werk zou ik hele boeken kunnen schrijven, maarja da’s ook weer zoiets.  Ik houd van heel veel dingen en ik vertel graag. En veel. Over alles!

En dat is nou typisch Suus.

shopresultaat Coppelmans

Mijn nieuwe everyday ‘bakje’

Addicted 2.

Normaal ben ik meer van Bridgewater, maar deze is ook heerlijk!

Annelisa Schrijft

Een journalistieke lifeblogger

richellas-creations

make-up, nail polish and more!!

Misfitatious

Say what?

livemylifesolovely

Gelukkig, liefdevol en dansend door het leven

2j's on BLOG

Nederlands blog over persoonlijke dingen, beauty, fashion en meer..